Deze pagina is uitsluitend bedoeld voor deelnemers aan ‘systemisch werken vól zelfvertrouwen’. Ben je op deze pagina terechtgekomen maar geen deelnemer? Om legitiem toegang te krijgen kun je je hier aanmelden.
Op deze pagina vind je de opname van de tweede online sessie, in video en in audio. Als je naar beneden scrollt zie je de transcripts, eerst in het Nederlands en dan in het Engels. De transcripts zijn door AI gemaakt, er zitten wat fouten in. Zet je hoofd in het standje ‘er overheen lezen 😉 ‘. Veel plezier!
Wil je de Engelse ondertiteling erbij? Klik op CC in het videoscherm. De ondertiteling is door AI gemaakt, er zitten wat fouten in waar je even doorheen moet lezen.
Of liever lezen? Scroll naar beneden voor het transcript.
Als je meer over Sarah wilt weten, klik dan hier voor haar website of volg haar op LinkedIn.
systemisch werken vól zelfvertrouwen – sessie 2
[00:00:00] Goedemiddag dus. Leuk om jullie allemaal te zien, of je nu binnen of buiten Nederland bent, in Vlaanderen of elders in de wereld. Uh, welkom bij deze tweede sessie van Systemisch Werken Vol Vertrouwen. En, eh, voordat ik begin met wat ik heb voorbereid, wil ik echt beginnen.
Dus ik wil je vragen om je beeld aan mij vast te pinnen, dat je alleen mij ziet en dat we bij elkaar inchecken.
Via ons oogcontact. Dus jij kijkt naar mij, ik kijk naar jou. Ja, doe je microfoon weg. Dat is beter. Dus ik kijk naar jou en jij kijkt naar mij. En ik ben een paar minuten stil.
En ik wil jullie vragen om contact met me te houden. En misschien gaat dit een beetje te langzaam, of misschien denk je, waar zijn we mee bezig? Maar ik wil je vragen om te blijven. [00:01:00] En elke keer als er een gedachte is die je afleidt, of gedachten met een mening, of wat dan ook, elke keer als er iets gebeurt, boem, breedband, psst, en terug.
Dus ik geef je wat tijd om te landen met jezelf, met mij en dus ook op dit gebied. En voor degenen die net aangekomen zijn, doen we [00:02:00
een check-in. In stilte, in oogcontact en in een oefening, om gewoon volledig te blijven bij wie je bent. Zonder vervelend te zijn, maar volledig aanwezig. Ja, en mijn vraag aan jou is, wat voor moment was dit voor jou? Wat voor moment was dit voor jou? En wat[00:03:00] [00:04:00
heb je met jezelf gedaan? En als je wilt reageren, steek dan je gele hand op. Dan kom je naar mij op het scherm en kan ik je het woord geven. Wat voor moment was dit voor [00:05:00] jou? En wat deed je met jezelf? Als je er iets over wilt zeggen, steek dan je hand op. Ja, Gelijk. Ja, voor mij was het echt, uh, er zijn.
Ik voelde mijn ademhaling anders gaan. Dus aan het einde had ik echt zoiets van, Ha, nou, ik ben er, ik ben klaar, klaar om te beginnen. Gewoon alles loslaten wat er vandaag gebeurd is. Ja, je hebt het echt gebruikt om even te landen. Ja, erg leuk. Welkom. Monique, ik zag je hand. Ja, ik zag mijn hand niet meer, maar ach. Het was al weg.
Misschien. Olivia, [00:06:00] maar ik, uh Oh ja, ik zal, uh, ik zal mijn naam zo weer veranderen, maar dat is, uh, dat heb ik, uh, Oh ja, uh, ja. Ik kom zo bij je, oké? Oh, sorry! Ja, dat is oké. Je kunt ook iets zeggen. Nee, ik was te laat. Ja, ja. Ik was te laat, ik kreeg geen verbinding. Nu zet ik het op mijn telefoon, dus ik kwam binnen, in totale stilte.
En ik wist helemaal niet wat je deed, maar ik kon het echt voelen. Ja.
Het was alsof ik, uh, alsof ik in mijn stoel of op mijn kruk werd geduwd. En ik moest gewoon alles loslaten en ontspannen alsof het van mezelf was. Dus, ik heb geen idee wat de opdracht was, maar het was leuk. En wat heb je ervan geleerd? Nou, dat ik gewoon in het moment kan zijn en dat alles
goed is zoals het is. En dat ik [00:07:00] kan zien wat er aan de hand is. Ik denk dat de meesten van ons hier veel te hard werken. Zo bereid om het juiste te doen, of het op de juiste manier te doen, of misschien niet bereid om onszelf de schuld te geven, dat we er meer mee doen dan eigenlijk nodig is. Het is nodig als in, uh, wat nuttig is voor het veld en het werk dat je op dat moment doet.
Het is juist vaker wanneer je je wat meer terugtrekt dat je beschikbaar wordt,
Voor wat er nog is, waar je nog niet aan gedacht hebt. En zo ging de voorbereiding voor deze sessie eigenlijk. Dus als voorbereiding ben ik teruggegaan naar de opnames van de vorige keer. Ik heb nog de interviewverslagen gelezen, de inspiratiebladen die je had van Lisette en Bionda. Ik heb gevoeld, ik heb als het ware getikt op het veld van deze groep.
En het mooie was, [00:08:00] er gebeurde helemaal niets. Normaal gesproken, als ik contact maak, komt er altijd wel iets naar boven. Een idee dat ik krijg, of een gekke gedachte, of een herinnering, of een anekdote. Zoals de vorige keer toen we met dat gedicht van Marianne Williamson werkten. En deze keer was er helemaal niets. En ik dacht, oh, wat is dat interessant.
Want het onderwerp van deze serie is systemisch werk volgens zelfvertrouwen. En dat betekent dat ik niet iets heb om op te leunen. Ik kan niet terugvallen op iets en zeggen, oh ja, dat neem ik en daar word ik beter in. Dus waar ik mezelf moet brengen is in een ruimte. Waarin, wat gebeurt, gebeurt.
Het klinkt vrij zinloos, maar het is een hele klus om hier te zijn en te zeggen, nou ja, wat er ook gebeurt, ik vind alles prima. [00:09:00] Eh, en als je er echt bent, dan kan er ineens weer iets opengaan. Dus de, de wil, we hebben het er soms over in het midden van ons veld, de wil voorkomt eigenlijk dat je ermee in contact komt.
En dan gaat mijn innerlijke dialoog van, uh, ja, mensen verwachten wel iets, toch? Ik moet ergens mee komen, en ik kan het toch niet zomaar uit het niets doen? En dan is mijn proces dat ik daar contact mee maak, dat ik het ergste uit mijn hoofd haal wat er kan gebeuren, en dat ik denk, ja, ik moet het doen.
Wat maak ik eigenlijk van mezelf en wat leg ik mezelf uit, welke instructies geef ik mezelf en hoe oud zijn die instructies eigenlijk en zijn ze eigenlijk waar of zijn er ook omstandigheden waarin ze niet waar zijn. En ik blijf eigenlijk in die dialoog, in dat contact met [00:10:00] mezelf, totdat ik echt ergens ben.
Nou, hoe het eruit ziet, hoe het eruit ziet buiten mij. Dat er vrede is en dat het kan waaien. En dat er stilte is en dat er sneeuw kan liggen en dat het dan nog aangenaam is. En dan voelt het een beetje alsof het een beetje begint op te borrelen. Als je echt fenomenologisch werkt, is dit waar je vandaan komt.
Dit is een vaardigheid die je jezelf aanleert om jezelf steeds weer naar die plek te brengen. En dan al die dingen waar je bang voor bent, ik heb een goed idee. om mij te hebben.
Vinden ze het mooi? Valt het op de een of andere manier op? Zou iemand anders het niet veel beter doen dan ik? Eh, er is zoveel, welke moet ik kiezen? Is deze goed en die niet goed? Al die elementen, ze vallen allemaal weg. Dat is het thema van vandaag. En wat er met me gebeurde in mijn voorbereiding, toen ik dat hele verhaal nog eens doornam, en toen dacht ik aan het leuke gesprek dat ik gisteren met Luc [00:11:00] had, toen ik op Schiphol was, en een leuke ontmoeting met Brenda vanmiddag.
En toen werd ik ineens weer gelukkig en dacht ik, oh ja, laten we gaan, laten we dit doen. Dus, welkom bij deze tweede sessie. En zoals je kunt zien, ben ik terug in Finland. Ik heb het een beetje zo gepland, dat de meeste van deze sessies zullen zijn op het moment dat ik in Finland ben. En waar ik de vorige keer helemaal alleen was, ben ik dat deze keer niet.
Deze keer ben ik hier met Sarah. Sarah is mijn goede vriendin en collega. Ze woont in Australië. Ze is Australisch, maar eigenlijk is ze een wereldburger. Ik spreek nog steeds Nederlands, omdat ik niet zeker weet of iedereen Engels genoeg begrijpt. En Sarah en ik zijn nu samen. Ik ben boven, zij is beneden.
En we kennen elkaar nu zo’n vijf, zes jaar, denk ik. [00:12:00] En om het jaar bellen, e-mailen, sms’en we elkaar. En soms doen we samen online series. En elke keer als we samenwerken, voelt het alsof we de hele wereld bestrijken. Nou, dat klinkt een beetje groot. Zo voelt het gewoon. Ik kan het niet anders zeggen.
Iedereen staat aan de kant van het WK, en vanaf onze eigen kant van het WK gebeurt er iets, verbinden we ons, en gebeurt er iets nieuws. En omdat we hier met z’n tweeën zijn, en morgen een mooie wandeling gaan maken met een paar gesprekken, heb ik Sarah uitgenodigd om ons te vertellen over hoe zij het ziet. En het onderwerp waar ik haar om vroeg is de integratie van systemische kennis in je leven en in je werk.
Dus niet langer als een afzonderlijk element, maar als een integraal onderdeel van hoe je denkt, hoe je leeft, hoe je werkt, hoe je kiest, hoe je onderneemt, hoe je [00:13:00] grenzen stelt, hoe je ergens voor uitnodigt. Uh, dus, uh, ik geef het woord aan, uh, Sarah. Eh, en ik zal haar verder introduceren, maar voordat ik dat doe, wil ik je vragen, eh, is er nog iets gebeurd tussen de vorige keer en nu, waarvan je zegt, dat is leuk om te vertellen, of ik heb er een vraag over, of kun je daar wat dieper op ingaan?
Dus geef je wat ruimte, wat er gebeurd is tussen toen en nu, dat relevant is voor jou om op dit moment in te brengen, en het kan alle kanten op gaan, zoals je nu weet. Dus je kunt je gele hand weer opsteken als je iets wilt zeggen. Of wachten jullie allemaal op Sarah? Miriam, ik zie je hand. Wat wil je zeggen?
Je microfoon staat nog steeds uit. Er is iets met me gebeurd tussen de incheck en nu. Het helpt me om dat in ieder geval te interpreteren. Er zit dus meteen een fout in als het in het Engels moet.[00:14:00
Want ik ben echt slecht in talen, dus dan merk ik dat er echt iets aan de hand is. En het was grappig dat we het daar tijdens het interview over hadden, en ook in het gesprek met jou. Taal is echt niet mijn ding. Dus dat is wat er aan de hand is. Er zit dus een fout in. En dan moet ik echt hard werken om hier te blijven.
Ja, ja. En dan? Nou, dan helpt het om het tenminste te zeggen. Zodat ik weer kan ademen. Dan kan ik tenminste weer halverwege bewegen. [00:15:00
Ja, dat, en de rest is er. En ik heb het nog niet gezegd, want ik had het opgeslagen
Siets Bakker – Engels: for just now. Eh,
maar ik zal Sarah vertalen, omdat ik weet dat je niet de enige bent. En we hebben geëxperimenteerd met de vertaaloptie in Zoom. Maar dat is veel ingewikkelder dan we dachten. Dus, uh, Sarah zal Engels spreken en ik zal haar gewoon vertalen.
En als je iets wilt zeggen
Als je iets wilt vragen, geldt dat natuurlijk voor iedereen. Uh, dan mag het in het Engels. Als je het in het Engels doet, dan vertaal ik het naar het Nederlands. En je mag het ook in het Nederlands doen, dan vertaal ik het voor je naar het Engels. Hoi. Leuk Mirjam. Dank je wel. Ja. Is het nu goed? Natuurlijk. Heel mooi.
Marco, ik zag dat jij ook je hand omhoog had, maar je hebt hem weer naar beneden. Uh, ja. Uh, ik vond het erg inspirerend, de laatste keer. En, uh, wat ik wil [00:16:00] delen, uh, uh, ik vond het een beetje
moeilijk. Maar ik gaf een zesdaagse training over systemisch werk. En laten we zeggen dat ik deze training heb gebruikt om mezelf op de eerste plaats te zetten als rolmodel. Ik vond dat een heel krachtig statement, de laatste keer. En ik stelde mezelf voor om systemische training te geven over systemisch werk op een systemische manier.
Ik doe niets dat niet uit het veld komt. Ik had een internationale groep van 24 mensen, zes dagen lang, en uh, geen programma’s. En dat was heel bevrijdend, kan ik je vertellen. Dus ik kon echt de artiest zijn [00:17:00] die ik wilde zijn.
Uh, en niet gehinderd door een programma, uh, samen met, uh, Damien Burgerink. Uh, dit is, uh,
Siets Bakker – Engels: uh,
de context was geregeld. Ja, en, uh, uh, ik denk, ja, dat, uh, je zeker voelt, uh, met systemisch werk, dat, uh, niet
Siets Bakker – Engels: for nothing
dat ik deze training volg, dus dat moet gebeuren. Ja.
Siets Bakker – Engels: En.
Ik moet zeggen dat het een van mijn betere werkstukken was.
Geweldig, Marco. Mijn dank. En wat zou je zeggen tegen de anderen hier, die hetzelfde verlangen hebben in hun context? Eh, ja, dat is moeilijk.
Ik denk niet dat ik zo uitzonderlijk ben, uh, uh, uh, Dus, wat, um, wat [00:18:00] de de Kepn is, uh, is om, uh, zeg maar, uh, de onrust, uh, om mee om te gaan. Natuurlijk, oh, ik ben niet goed voorbereid, of ik weet het niet, of in een moment zullen ze me dingen vragen, en, blah, blah, ik zal het maken. Dat was eigenlijk het grootste, uh, het, het, uh, het grootste, uh, het grootste pijnpunt.
Ja. En, uh, ik zag dat ik het overdreven had in de voorbereiding. Want ik ben nog steeds een beetje, uh, uh, terug aan het komen van overwerk. Dus na die tijd moest ik een week op de bank zitten. Maar, uh, uh, dat Omgaan met het gevoel dat het niet goed genoeg is, of dat je niet goed genoeg bent, of dat je niet genoeg weet.
De hele reeks van, [00:19:00] uh, nou ja, je kunt allerlei trucjes toevoegen en alles wat je maar kunt. En dan gewoon weglopen en even naar buiten gaan. En wachten tot dat voorbij is. Om je schaar op te pakken. Ja. Leuk. Ja. Marco. Oh. Ik zou
Siets Bakker – Engels: liked to be
daar. Ja. Ja, voor de introductie. En dan zie ik Alika met haar hand omhoog.
Ja. Ik was, eh, afgelopen weekend in Barcelona, ik bezocht de werken van Gaudi, die een huis heeft en de Sagrada Familia, met een rondleiding. En eh, ja, dat was echt heel bijzonder. Ik ben er wel vaker geweest, maar niet op deze manier. En er was een tekst die zei: Om dingen goed te doen, heb je eerst liefde nodig en dan techniek.
En die vond ik echt leuk. Hij [00:20:00] deed ook iets met mij. En door de Sagrada Familia lopen we met een gids die dan vertelt wat voor elementen er eigenlijk in zitten en dat hij het allemaal terugbrengt en dat je het terug kunt vinden en de, de schoonheid en de kleuren en de vormen komen allemaal uit de natuur.
Ik vond het echt prachtig. En ik woon in Zuid-Spanje, ik breng veel tijd door in de natuur, ik ben veel in de natuur, en het was gewoon heel mooi. Dus je hebt het op een nieuwe manier ervaren? Ja, in echte architectuur. En als je in de Sagrada Familia loopt, je
daadwerkelijk in een bos lopen. Dat is wat hij bedoelde, wat de bedoeling is en wat hij heeft gemaakt. heel erg. Maar gewoon, ja, [00:21:00] ja, prachtig, ja. De Sagrada Familia, ik moest huilen. Het is tot nu toe het enige gebouw dat me aan het huilen heeft gemaakt. Dus ik begrijp helemaal wat je zegt. Ja, ja, dus dat was een prachtige, uh, ja, prachtige ervaring.
Eerst heb je liefde nodig, dan heb je techniek nodig. Eerst heb je liefde nodig, dan heb je techniek nodig. En last but not least, Michelle. Hoi. Wat ik de afgelopen twee weken heb geleerd, is om mijn team aan het werk te zetten. Om precies te doen wat we moeten doen. Minder hard werken, daar ben je mee begonnen. Eigenlijk, minder hard werken.
En door uit te stellen,
En vooral om veel ruimte te bieden, [00:22:00] wat heel erg nodig was. Dus ik heb niet kunnen doen wat ik moest doen. Maar echt, top hop. Mensen hadden me nodig om even te luisteren. En ze zeiden dat het veel tijd kostte. Maar het voelde echt goed, want op dat moment voelde ik echt dat ik niet zeker weet of ik me daar echt op kan focussen.
En door me heel bewust te zijn van het feit dat als ik gewoon het moeten en het willen en het goede loslaat, En toen hoorde ik Mariaus steeds iets zeggen, denk aan je bandbreedte, want als je te eng en te smal bent, wat dan ook, ga breed staan, dan gaat het vanzelf. En ik denk, nou, ik word er bijna emotioneel van, want het was zo leuk om te doen.
Omdat je het kunt gebruiken om de bandbreedte van de ander te vergroten. Ik weet niet precies hoe ik het deed, maar het werkte, dus ze gingen anders weg dan ze binnenkwamen. En dat, eh, nou, dat vond ik ook een uitdaging. Het [00:23:00] was helemaal nieuw voor me om systemisch werk op die manier te implementeren. Dus ik vond dat echt fantastisch om mee te maken.
Eet smakelijk, toch? Ja!
In het boek Rakenvragen staat de kwaliteit van een zijn. En dat zegt eigenlijk wat je met jezelf doet, waar je je aandacht haalt, hoe je jezelf organiseert, uh, uh, is je kwaliteit van een wezen. En nu meet ik het in bandbreedte, dus hoeveel toegang heb ik tot mezelf en tot al mijn vermogens en al mijn energie en al mijn talenten en alles waar ik uit besta.
En waar ik deel van uitmaak, dus niet alleen van mezelf, maar ook waar ik deel van uitmaak, want daar heb ik ook toegang toe, dus hoe toegankelijk is dat voor mij? En, uh, als dat lekt, dat, dus wat je daar hebt is, uh, besmettelijk. Dus we weten dat systemen bestaan uit onderdelen en we weten dat die onderdelen onderling verbonden zijn, [00:24:00] en via de verbindingen wisselen we die onderdelen uit.
Je bent dus een werknemer in een organisatie en omdat je er deel van uitmaakt, van die organisatie, van dat systeem, heb je toegang tot alles wat er in die organisatie is gebeurd. En dus realiseer je je plotseling, ik moet voorzichtig zijn, ik kan die beslissing niet zomaar nemen, ik moet het afstemmen. Terwijl je in je vorige baan, bij de vorige organisatie, gewoon zelfstandig al die beslissingen nam, gebeurde er niets.
Met dat systeem is het net iets anders. Je moet aandacht besteden aan de X. Dat komt omdat je deel uitmaakt van het systeem, je bent ermee verbonden en door die verbinding is er een uitwisseling van informatie en energie. En het systeem laat je weten dat in dat systeem beslissingen nemen gevaarlijk is.
Waarschijnlijk omdat het een keer fout ging. Dus dat is wat we weten over systemen. Dat het werken met die verbindingen niet alleen van toepassing is op systemen, maar ook op velden. Dus we zijn hier een [00:25:00] veld. Een veld is de tijdelijke context. Het temporele systeem, zou je kunnen zeggen. Dus later gaan we allemaal weer onze eigen weg, en dan zijn we niet meer zo verbonden.
Is het iets meer op de achtergrond? Ik zal het je zo vertellen, Michel. Het is iets meer op de achtergrond, maar zolang we samen in dit veld zijn, wisselen we ook uit met elkaar. Dus als mijn kwaliteit van zijn goed is, als ik een mooi breed scala aan verbindingen heb, dan stuur ik die informatie over die kwaliteit van zijn en dat mooie brede scala aan verbindingen naar jou.
Het gaat via onze spiegelneuronen. Het is allemaal wetenschappelijk onderzocht en aangetoond, enz. En dat is hoe je stuurt wat er mogelijk kan gebeuren in het collectief. Dus als je je goed voelt, vooral als je een leidende positie hebt, omdat je vanuit een leidende positie meer impact hebt op de collectieve bandbreedte dan vanuit een volgende positie, dan zal het geheel [00:26:00] automatisch verbeteren.
Ja. Wil je nog iets toevoegen? Nee, oké. Ja, dat is leuk, zo werkt het. Goed, ik wil graag mijn collega Sarah voorstellen. Dus, Sarah, ik zal Engels en Nederlands, eh, na elkaar spreken, want er zijn wat mensen aanwezig voor wie Engels, eh,
Meer moeilijkheden volgen.
En Sarah is, nou ja, je kunt jezelf zo voorstellen, Sarah, wat je doet en wat je doet.
En een van de dingen die ik zo leuk vind aan het zijn van je vriendin en het samenwerken, is dat je altijd iets nieuws introduceert. [00:27:00] Een van de dingen die ik echt leuk vind aan het werken met Sarah en waarom ik blij ben dat ik haar vriendin ben, is dat ze altijd op iets nieuws springt. En, eh, als ik denk, oh, nu snap ik het, nu begrijp ik hoe het zit, kom jij met een nieuw idee of nieuw perspectief of, of nieuwe vraag.
Dus als ik denk, oh, nu heb ik het, dan komt Sarah met een nieuw idee, een nieuw perspectief en een nieuwe vraag, uh, en vice versa, denk ik. Dus we bouwen op elkaar voort. En omgekeerd, dus we bouwen op elkaar. En het idee dat we aan de andere kant van de wereld zitten, versterkt dat op de een of andere manier.
En het idee dat we aan verschillende uiteinden van de wereld zitten, versterkt dat allemaal. Dus ik ben echt blij. Dat je hier in Finland bent om samen wat tijd door te brengen, maar ik kijk er ook naar uit om deze sessie samen te doen. [00:28:00] Ik ben blij dat ze hier in Finland is, dat we wat tijd samen doorbrengen.
En ik vind het ook leuk om deze sessie samen te doen, omdat ik zeker weet dat jullie verschillende dingen zullen zeggen en dezelfde dingen en nieuwe uitnodigingen en dezelfde uitnodigingen. Dat is echt leuk om mee te werken en interessant om van te leren. Dus ik denk dat Sarah dezelfde dingen gaat zeggen en dat ze hele andere dingen gaat zeggen.
En dat juist, die mix daarvan, het een hele interessante, leuke sessie maakt. Dus, Sarah, wil je alsjeblieft jezelf voorstellen en je gedachten en ideeën met ons delen over hoe systemisch werk kan worden geïntegreerd in je dagelijks leven en werk. Sarah wil je graag voorstellen en ons laten zien hoe jij denkt systemisch werk te kunnen integreren in je dagelijks leven en werk.
Ja, dus[00:29:00
een beetje vertellen over mijn werk en ik zal mijn Engels een beetje vertragen. Misschien helpt dat. Ik weet dat als je heel snel Nederlands spreekt, ik heel weinig opvang. Sarah zal zichzelf voorstellen en langzaam Engels spreken zodat iedereen het goed kan volgen.
Dus het werk dat ik doe is een combinatie van consulting aan grote organisaties en het werk dat Sarah doet is dat ze consulting doet, dus adviseren over grote organisaties en grootschalige veranderingen. En wat ze ook doet is executive coaching, dus dat is op het hoogste niveau in [00:30:00] organisaties.
En daarnaast train ik ook consultants om dit soort werk te doen. En het is de taak van een getrainde consultant om dit soort werk te doen. En toen ik voor het eerst werd blootgesteld aan systemisch werk, was het Ja, ga. We moeten een signaal vinden. Dus als jij dit doet, dan vertaal ik het, oké? Oké. Ja, het werkt. Dus toen ze voor het eerst werd blootgesteld aan systemisch werk?
Toen [00:31:00] was ik verrast hoeveel van de concepten ik al gebruikte, maar ik wist niet dat het concepten waren. En het legde dingen uit
Ik begreep het niet.
Hoe komt het dat ik in de ene situatie een interventie kon doen die heel goed werkte? En in een andere situatie niet. En het was het volgen van de systemische principes dat het verschil maakte. Dus als ik erop lette [00:32:00] dat het systeem compleet was, dat iedereen die belangrijk was aanwezig was, dat iedereen die belangrijk was aanwezig was, dan ging het goed.
Maar als ik hier niet op lette, ging het niet goed.
Dus dit heeft natuurlijk geen sterrenbeeld nodig.
Het vereist aandacht
en vragen en nieuwsgierigheid.
En we kunnen merken als we in een situatie zijn, of [00:33:00] het nu een vergadering op het werk is of een situatie in ons gezin, als er iemand ontbreekt, is het niet compleet Nu in een, een doordringend voordeel van OB-werk als het onvolledig is. En we kunnen merken in zakelijke situaties dat mensen vaak geen aandacht besteden aan als iemand ontbreekt, wat maakt het uit als we aandacht besteden aan hen ontbreekt, en aanwezig zijn in onze gedachten en in onze overwegingen.
En we zien vaak in zakelijke situaties, in organisaties, dat mensen er niet op letten of het compleet is of niet, en dat we het makkelijk compleet kunnen maken in woorden of in gedachten. Wat lastiger is, is wanneer we nadenken over wie welke autoriteit heeft, of we, we noemen dat orders.
Omdat er verschillende situaties zijn waarin dat heel snel verandert. Lastige kwesties. We hebben de , we hebben de on the dot can en mcl.
Dus misschien hebben we het over een kwestie die heel belangrijk is, maar omdat het zakelijk is, zijn er veel verschillende belangen vanuit verschillende functies over wat ertoe bijdraagt dat die situatie werkt. We hebben misschien een zaak, een situatie die heel belangrijk is, maar [00:35:00] er zijn veel verschillende mogelijkheden en inzichten om over te zeggen.
Eerder deze week of vorige week had ik een interessante situatie
waar iemand me vroeg over een probleem met een klant
en ik vroeg, vertel me over de klant,
en ze deelden dat het een regeringsministerie was. Uh, minister was hij, en het was geïnteresseerd in een zeer progressief uitbreidingsidee voor het land, en het was inter[00:36:00
voor, en bijna als een opmerking terzijde noemde het het belang van veiligheid en beveiliging. Het trok heel snel mijn aandacht.
Dat is vreemd. Iets expansiefs, heel inspirerend, heel progressief, tegenovergesteld. Veiligheid en zekerheid.
Dus als ze het probleem beschrijven[00:37:00
van stuiteren tussen uitzetten en inkrimpen,
We zien meteen waarom er een probleem is. Je ziet meteen waarom dit een probleem is. Dit zijn twee tegengestelden. Het zijn twee tegenstellingen. Dus de beschrijving van de kwestie ging over hoe iedereen in de war was.
Een beschrijving van het probleem ging over hoe iedereen in de war was. Natuurlijk. Natuurlijk. Dus, uh, hier zien we meteen, um,
Natuurlijk zal er verwarring zijn. Natuurlijk zal er verwarring zijn. [00:38:00] Als we niet kunnen beslissen wat de prioriteit van deze twee dingen moet zijn.
Dus vaak gaat het werk niet over opstellingen op zich, maar meer over het begrijpen van de systemische principes. En opmerken hoe ze aanwezig zijn.
Ik zou zo door kunnen gaan, maar misschien moet ik hier even pauzeren om erachter te komen wat jullie reactie is.
[00:39:00] Waar ben je met je aandacht? Het is interessant. Ja, Michelle. Ja, ik merk, met de vertaling, dat mijn Engels goed is. Dus ik wil het verhaal zoveel mogelijk horen. Dus ik merk dat mijn aandacht alle kanten op gaat.
Dus dat is wat ik je wilde vertellen. Dus, wat moet je doen? Ademen. Ademen. Ik kan me voorstellen dat dit voor meer mensen geldt. We gaan het gewoon zo doen. Dus ik blijf gewoon vertalen. Misschien kies ik andere dingen dan jij. [00:40:00] En dit is ook waar het werk over gaat. Dus waar, en dat geldt voor iedereen, dus het is mooi dat je het inbrengt, waar breng je jezelf als er iets gebeurt?
En daar heb je veel ruimte, daar heb je veel keuze in. En, uh, de tweede laag is dat dit ook een mooie oefening is in het leren werken zonder voorwaarden. Dus dit is wat mij wordt aangeboden, dit is wat we ermee doen, en hoe zorg ik ervoor dat ik in de best mogelijke positie zit? Dus ik zal voor je vertalen, uh, Sarah, Michelle heeft gezegd dat vertalingen haar afleiden omdat haar Engels erg goed is, misschien zelfs beter dan het mijne.
En we hebben het een beetje gehad over waar je je aandacht legt, waar je jezelf brengt als je aanwezig bent in dit gesprek. En toen stak Mirjam haar hand op.[00:41:00
En Monique, ik zie jou ook. Mirjam, je moet je microfoon aanzetten. Ja, sorry. Ik stop even. Michelle’s inleiding. Sarah spreekt heel duidelijk en helder voor mij. Dus dan kan ik het prima volgen. Dus ik weet niet of dat anders is. Ik weet dat er anderen zijn, nee laat ik zeggen, als je het leuk vindt dat ik blijf vertalen, stuur me dan een DM in de chat.
Eh, en als ik van niemand een bericht krijg, dan neem ik aan dat iedereen het goed kan begrijpen. Mirjam. Wij
Sarah, Miriam zei dat ze jouw Engels perfect verstaat. Monique.
Ja, ik had, eh, het is grappig, sorry, ik zal dit in het Engels doen, langzaam, eh, ik had hetzelfde [00:42:00] gevoel, maar, eh, dit gaf me ook de tijd om na te denken over wat je echt zegt. Het gaat dus over interventies van de eerste orde en dan wat precies de boodschap is in wat je zegt. Dus het gaf me de tijd om tussen de vertalingen door te kijken.
Het maakt me niet uit. Hoe dan ook, het is perfect voor mij. Toen ik trainingen deed en er vertalingen waren, merkte ik dat ik het op twee manieren hoorde. Manieren met mijn geest en meer manieren met energie en met het lichaam. Dus luisterde ik anders. Als ik de woorden niet begrijp, moet ik luisteren met verschillende delen van mij.
En als ik dat heb, moet ik ook vertragen en [00:43:00] verteren. Dus ik deel wat jij beschrijft.
Dank je, Monique. En Marco dan? Eh, ja. Uh, als ik het goed begrijp zijn uitbreiden en veiligheid, uh, uh, veiligheid en beveiliging tegenpolen van elkaar. Oh. Uh huh. Uh huh. Grappig, uh, illustratie van, uh, wat ik, uh, eerder deelde. Um, oké, en je hebt meer van dit tegenovergestelde, die, die elkaar, uh, gevangen houden.
En wat is de systemische manier om hieruit te komen? Voor deze situatie moeten we ons afvragen of de verwarring iets is dat belangrijker is dan de uitbreiding. [00:44:00] Kun je, kun je dat voor me herhalen? Bereikt de verwarring iets dat belangrijker is dan de expansie? Oké. Het vertrok voor zijn optiek me long is beneden de, uh,
Dus waarvoor is verwarring een goede oplossing?
Mag ik een vraag stellen? Sorry, ga je gang. Ja, ik wilde zeggen, in dit geval, wat interessant was. Verwarring [00:45:00] genereerde veiligheid, persoonlijke veiligheid. Mm.
Dus de leiders wilden uitbreiding. Ja. En het ministerie was uh deze organisatie diende het ministerie en het was ook gevaarlijk om het ministerie te dienen. Dus de symptomen benadrukten wat aandacht nodig had voordat ze konden uitbreiden, wat bleek wie verantwoordelijk was voor wat, omdat het ministerie geen verantwoordelijkheid nam voor wat bij het ministerie hoorde.
De verwarring was dus een zeer succesvolle beweging.[00:46:00
En dus wijzen we soms op andere werkers die eerder nodig waren. Je kunt verder gaan zoals gehoopt of bedoeld.
Sorry, iemand stelde een vraag. Ik denk dat het Monique was, toch? Ik zal eerst iets anders zeggen. Je hoort dus hoe Sarah denkt, hoe ze haar wereld waarneemt. En dat is het interessante deel, want als je de wereld op die manier gaat waarnemen, dan integreer je de systemische wetgeving, de systemische principes, zoals zij zegt, in je manier van denken en handelen, en vanuit die integratie gaat het dan vanzelf.
Er was iemand anders die
Siets Bakker – Engels: to say something.
Ja, ik was het. Ik heb op de een of andere manier verloren.
Mijn vermogen om digitaal een [00:47:00] hand op te steken, sorry. Sarah, kun je het alsjeblieft herhalen? Je zei dat we drie dingen nodig hadden om geen opstelling nodig te hebben, maar om het gewoon te gebruiken, om het systemische werk al te gebruiken. Je zei dat het aanwezigheid is, het stellen van vragen, en wat was de derde? Stroom van bewustzijn.
Ik weet het niet meer. Voornamelijk is het observeren. Het is terugtrekken en observeren wat er werkelijk gebeurt. Als we er te dichtbij zijn, kunnen we de patronen niet zien. Dus moeten we afstand nemen zodat we de patronen kunnen zien. De details kunnen ons [00:48:00] emotioneel aantrekken en dan maken we betekenis van dingen die misschien niets met de patronen te maken hebben.
Dus dat vermogen om ons terug te trekken en te kijken naar de dynamiek van wat we zien in plaats van het te labelen. En dan spreken we over wat we zien vanuit nieuwsgierigheid. En zo kunnen we de systemische waarnemer zijn van waar de cliënt over praat. En dan onze observaties delen en kijken wat er in de cliënt gebeurt.
Ik begrijp het. Ik begrijp het. Dus het is eigenlijk de mogelijkheid om uit te zoomen, te overzien, te overzien. Ja. Oké. Dank je. Ja. Ik vind het leuk. Elika voegde nieuwsgierigheid toe. [Ja, nieuwsgierigheid. Ja. Dank je. Het is mooi omdat het een terugkeer is naar wat we als kinderen deden. Je weet wel, dat we niet wisten wat alles betekende. We noemden gewoon feiten.
Ja. Dus, dus we merken gewoon dingen op en delen wat we merken en stellen vragen. Ja. En we zijn blij verrast te worden.
Dus deze, deze, deze houding in onszelf, dus hoe meer we begrijpen, en dit is het mooie van het zijn in opstellingen en het hebben van opstellingservaringen, is dat we de systeemdynamiek beginnen te ontdekken. Omdat we ze voelen. En dus, als we veel van die ervaringen hebben, hebben we veel [00:50:00] overtuiging van wat er werkelijk systemisch gebeurt.
Dit geeft ons vertrouwen om te delen wat we opmerken. En als we het delen vanuit nederigheid en niet-weten, maar pure nieuwsgierigheid, is er ruimte voor ons om het mis te hebben. En voor de klant om daadwerkelijk iets te ontdekken, gewoon door de vraag.
En dus gebeurt het werk in de cliënt, en dat is waar we het nodig hebben, want als ze het zelf ontdekken, heeft het meer betekenis dan wanneer we het ze vertellen.
Klinkt allemaal zo logisch. Heel erg bedankt. Ja. Ja. Dat is het afleren. [Weet je, als we te veel helpen, stoppen we de transformatie. Dus leren om gewoon een lichte aanraking te zijn en nieuwsgierig en observerend en onderzoekend te zijn en geen verantwoordelijkheid te dragen voor iets dat er niet hoort.
aan ons.
En veel mensen die hulp verlenen willen graag helpen. En, uh, het helpen is het stoppen van het, het, het is niet, het is niet helpen. Ja, precies. Ja, precies. Heel erg bedankt, Sarah. Dank je wel, Sarah. Graag gedaan.
Het betekent ook dat je systemisch werk kunt doen in een gewoon gesprek.
Dus we kunnen, mensen kunnen delen, bijvoorbeeld in een coachingsrelatie, iemand die iets deelt. En als we dan reflecteren wat we opmerken en vragen stellen. We lokken eigenlijk uit wat sommige mensen beschrijven als een [00:53:00] geestesoogopstelling. Dus de opstelling gebeurt door het proces van het gesprek en de vragen en hoe iemand een beeld in zijn hoofd creëert als je een vraag stelt en hij op zoek is naar een antwoord.
Dit is dus veel toegankelijker in vrijwel elke omgeving.
En een van de dingen die ik in mijn training heb geleerd is dat als je veel opstellingen doet, je het werk verzwakt. Dus als we meer zoeken naar hoe we een opstelling niet moeten doen totdat het duidelijk wordt dat er niets anders meer is om te proberen, dan kan het heel krachtig zijn omdat wat we van tevoren hebben gedaan [00:54:00] de situatie primed maakt zodat het werk heel krachtig is en dan is het heel kort.
Dus als het kort is, is het acceptabeler in traditionele omgevingen dan als het erg lang is.
Hoe doen jullie mensen
onzekerheid overwinnen, die vaak wordt gevoed door: ik wil zeker weten dat ik het goed doe, ik wil kwaliteit leveren in het werk dat ik doe. Hoe help je mensen die het werk durven te doen zonder houvast? Iets in de traditionele zin? Ja, dit is een van de dingen waarvan ik denk [00:55:00] dat het het geschenk van de structurele opstellingen is.
Want in structurele opstellingen moedigen ze je aan om mini-opstellingen te doen. Je hebt bijvoorbeeld heel veilige elementen. Dus je kunt de persoon wiens vraag het is meenemen. In structurele opstellingen noemen ze het de focus. Dit is dus de focus van de persoon die de vraag heeft. Dit is echt nuttig omdat het alle andere aspecten van de persoonlijkheid van de persoon uit de opstelling verwijdert.
Het is dus alleen dat deel van hen dat geïnteresseerd is in de vraag. Dus dit vereenvoudigt de dynamiek. En dan kunnen we zeggen, wel, wat is het doel? Of wat is het resultaat? Dus je hebt een vertegenwoordiger voor het resultaat. En dan zou je [00:56:00] bijvoorbeeld een van de andere elementen kunnen hebben. Misschien heb je alleen die twee elementen en kijk je naar de relatie tussen die twee elementen.
En er is een enorme hoeveelheid informatie die je kunt krijgen door er alleen maar naar te kijken, zonder complicaties. Dus hoe kleiner het aantal elementen, hoe eenvoudiger het werkstuk, hoe krachtiger het is en hoe meer je kunt zien. Dat zit er gewoon in, dus het vereenvoudigt alles. En dan in de vraag, zou je kunnen voelen, Oh, is het meer een gebrek aan middelen of is het meer een obstakel?
Wat lijkt te zijn, en je kunt testen. Dus je kunt zeggen, laten we het obstakel voorstellen. Als je denkt dat het misschien een obstakel is. En dan kijk je wat er verandert in de dynamiek tussen die drie.
En dan is dit heel ingeperkt, [00:57:00] dit is heel klein, en je kunt heel veel informatie hebben. En het mooie van opstellingen is dat als je ze zo doet, je alleen een beweging nodig hebt. Je hebt geen groot drama nodig, je hebt gewoon een beweging nodig. Want dat is alles waar mensen naar op zoek zijn.
Dus, even samenvatten. Je vereenvoudigt de opstelling, je hebt de focus, dat is waar de aandacht van de cliënt is. Cliënt. Ja. Je hebt het doel, dat is wat ze willen. Ja. Wat was de derde? Het is of een obstakel, dus als je het gevoel hebt dat het een obstakel is, plaats je een obstakel, of het kan een middel zijn, dus wat is een middel dat je hebt dat je nog niet volledig hebt gebruikt?
En je kiest welke, en je kunt de ene proberen en dan verwijderen, en dan [00:58:00] kun je de andere proberen en dan verwijderen, en het houdt het werk dat je doet, um, beheersbaar. En je specificeert niet wat voor soort bron. Je specificeert niet. Nee. Het, het, het is niet nodig om het te specificeren omdat soms als iemand de bron representeert, ze je vertellen wat het is, of ook is het niet belangrijk om het te benoemen omdat we weten dat we blinde opstellingen kunnen doen en ze nog steeds genezende bewegingen hebben.
We hoeven dus eigenlijk niet te weten wat het is. We moeten weten dat we er een hebben.
En je stopt wanneer er een beweging is om opnieuw te beginnen. Ja, als er een beweging is en zoals je misschien al hebt geleerd in je opstellingen training of systemische training is het typisch dat je de beweging wilt starten [00:59:00] omdat je wilt dat de cliënt de beweging afmaakt zonder jou. Als we alles netjes afronden, hebben ze de neiging om te denken dat jij het hebt gedaan en niet zij.
Het is dus belangrijk dat we de beweging beginnen en dan de beweging laten doorgaan in hun leven. En wat als je, dus je doet deze opstelling en je ziet een beweging en je zegt, nou, laten we stoppen met deze opstelling. En dan vraagt de cliënt Wat nu? Nou, ten eerste, hoe we een opstelling stoppen, uh, als we een beweging starten, is gewoon om te zeggen, om te vragen, is het, is dit een goed begin?
Kunnen we het hier laten? En meestal zullen mensen ja zeggen. [01:00:00] Je moet er wel op letten dat als iemand naar je toekomt omdat hij wil dat je hem oplost. Dat is niet jouw verantwoordelijkheid. Dat is niet jouw verantwoordelijkheid.
Genezing is altijd onze eigen verantwoordelijkheid.
Want dan raak je met hen verstrikt op een manier die hen niet sterker maakt. Er is een heel goede systemische vraag. Zal dit de cliënt of de situatie versterken of verzwakken? Doe het alsjeblieft niet als het verzwakt.
Of maakt dit de cliënt zwakker? En de opvallende vraag hier is, wat wordt hier sterker?
De bewegende vragen, um, variatie [01:01:00] van deze vraag is wat wordt sterker? Wat wordt zwakker?
En dat is een heel goede vraag voor ons als we experimenteren en oefenen. En dat is degene die je veilig houdt. Als je zenuwachtig bent om te beginnen, kun je je gewoon innerlijk afvragen of dit een versterkende beweging is of niet.
En dan heb je je antwoord of je het wel of niet moet doen. Hoe beheer je je kwaliteitscontrole? Hoe weet je of je je werk goed hebt gedaan?
Mijn referentie is altijd is de cliënt versterkt en is er een beweging? [01:02:00] En het hoeft niet echt een beweging in een goede richting te zijn. Het is meer dat er dingen in beweging zijn.
Ik richt me heel erg op de cliënt en de situatie. Weet je, mijn referentiekader is dat ik alles doe om het systeem te dienen, wat betekent dat het misschien niet het individu dient. Het zou het systeem kunnen dienen en het individu in het proces. Als dat logisch is, want ik werk voornamelijk met organisaties en als we met organisaties werken, werken we met mensen die een baan hebben.
Ze zijn niet in dienst om zichzelf te dienen. Ze zijn er eigenlijk om het systeem te dienen. En dus [01:03:00] blijven we er allemaal in. We hebben een constructieve relatie met systemen terwijl we die systemen dienen. Het is dus een goed idee om in dienst van het systeem te staan. Dus dat is waar mijn aandacht naar uitgaat in het werk. En soms betekent dat dat het goed is voor iemand om zich te realiseren dat het tijd is om het systeem te verlaten omdat het hem niet langer dient.
Weet je, als je in een systeem blijft na je houdbaarheidsdatum, dan gaat dat niet goed voor jou en ook niet voor je collega’s en het systeem zelf. Dus door, door mijn aandacht duidelijk te hebben van waar ben ik in dienst van, dan is dat waar ik naar op zoek ben. Ik ben op zoek naar datgene waar ik in dienst van sta, naar beweging of versterking.
Monique, je hebt een vraag.[01:04:00
Kun je het geluid van Monique uitzetten of staat het je niet toe?
Proberen te dempen op een verkeerde plaats, sorry. Je zei iets over dat het niet per se de cliënt hoeft te helpen, misschien helpt het het systeem. Ik merk dat dat ook gebeurt als ik werk met de cliënt. Niet, niet, niet een organisatie. Er is een duidelijk verschil, maar het kan ook, sorry, hoe zeg ik dat?
Het kan ook niet erg geruststellend zijn voor de cliënt en het familiesysteem helpen. Dus voor mij hoeft het niet per se iets [01:05:00] anders te betekenen. Maar de vraag is, wat gaat er gebeuren? Wat is de beweging? En waar zal deze beweging zijn? En dus merk ik dat mensen op deze manier heel veerkrachtig kunnen zijn. En niet erg, niet erg gelukkig.
Het is, het is, het is ook, uh, om op je punt te komen, soms moeten we ergens doorheen om de aanwinst te krijgen die we zoeken. En dus weten we niet waar deze beweging heengaat. Er is een mooi verhaal over de boer die een zoon heeft en de zoon raakt gewond bij het werken op de boerderij en alle inwoners zeggen: “Oh, het is verschrikkelijk, verschrikkelijk.
Je zoon heeft zijn been gebroken. Oh, het is [01:06:00] verschrikkelijk. En de boer zegt, misschien, misschien niet. We weten het niet. En dan komt het leger en vordert alle jonge mannen en ze zeggen, Oh, je hebt zoveel geluk omdat je zoon een gebroken been had, hij is niet meegenomen. We weten niet of het goed of slecht is, we weten het niet. En zo is het met elke beweging, we weten niet wat het zal brengen.
We begrijpen het leven achterstevoren, maar niet voorstevoren. Dus ja. En als we verbonden blijven met het idee van versterking, als dit een versterkende beweging is, dan kunnen we er zeker van zijn dat de middelen die nodig zijn beschikbaar zijn.
Dus, uh, ik stel voor dat, uh, een van jullie [01:07:00] wat problemen, een situatie inbrengt. Uit je eigen leven of werk. Je kunt Nederlands spreken. Ik zal voor je vertalen als je geen Engels wilt spreken. En leg het dan voor aan Sarah en vraag Sarah om ons te laten zien wat haar denkprocessen zijn, wat ze eruit haalt, uh, in de integratie van systemisch werk in haar denken.
En dus, is er iemand die een situatie heeft waarvan je denkt, hmm, die zou interessant kunnen zijn, om te testen?
Of hebben we allemaal een perfect leven?
Of ontstaat er verwarring als je deze vraag stelt? [01:08:00] Of een lege geest?
Michela?
Ja. Het is niet dat ik de hele tijd wil spreken. Ik heb een voorbeeld. Oké, het spijt me. Um, um, in mijn werksituatie, hebben we, um, um, ik wist niet echt het Engelse woord, maar ik denk dat het een reconstructie van reorganisatie is. Kijk wat is de reorganisatie reorganisatie. En een van de topmanagers wordt.
uitgesloten van alles. En wat er gebeurt is dat, op het moment dat het allemaal begon, ze zich van niets bewust was, terwijl het hele [01:09:00] systeem haar er letterlijk uit duwde. Maar nu ze midden in haar vertrek zit, ze niet meer zichtbaar is, is er een opluchting in de organisatie. En tegelijkertijd zie ik ook angst en vrees omdat niemand weet wie er terugkomt op dezelfde positie.
Um, en dit is iemand die al heel lang bij het bedrijf werkt, en ze heeft te horen gekregen dat ze weg moet vanwege de organisatie. Dat iedereen bang is als zij in de buurt is. Eh, maar er is veel loyaliteit omdat er ook mensen in het, in het bedrijf waren die door haar in de positie zijn gekomen die ze nu hebben.
En, uh, voor mijzelf is het heel, heel ingewikkeld omdat ik haar [01:10:00] persoonlijk ken. Um, en ik heb ook de loyaliteit, maar ik zie ook wat, wat ze heeft gedaan of hoe ze heeft gehandeld in het systeem. Ik heb haar bijvoorbeeld nog niet gezien en het duurt nu al ongeveer vier weken. En ik heb, nou ja, voor mij, ik weet dat je dit nu kunt voelen, het is zoiets als, wat gaat er gebeuren als ik haar de eerste keer zie, wat doet dit met onze vriendschap?
Ik weet niet of je me met een voorbeeld kunt helpen, want ik ben een beetje in de war van de verschillende rollen die we hebben. Sarah, kun je ons eerst vertellen wat je hoort? Ja, dus wat ik hoor in de beschrijving die je deelt, is een vermoeden dat het tijd was voor haar om te gaan. Alles wat ze heeft meegebracht [01:11:00] Um, er is een, ik kan me voorstellen uit het kleine beetje dat je tot nu toe hebt gedeeld, dat ze veel heeft bijgedragen aan de organisatie.
En als ze al zo lang meegaat, moet ze veel hebben achtergelaten in de organisatie.
En veel mensen zijn geraakt door wat zij de organisatie heeft gebracht en hebben daarvan geprofiteerd. Als we denken aan de ruil, dan is er alle waarde van de activa en daarmee is ook de aansprakelijkheid verstrengeld. Dus veel activa met aansprakelijkheid. Dus het is, het klinkt voor mij alsof de aansprakelijkheid nu groter is dan de activa uitwisseling, weet je, dus dat, dat is. [01:12:00
Er is een einde gekomen aan het erbij horen, weet je, in de huidige vorm. Dat is wat ik je hoor beschrijven. Ik hoor je ook de manier beschrijven waarop organisaties daarmee omgaan op een manier die veel rimpeleffecten kan veroorzaken. En het is bijna alsof mensen anticiperen op de rimpeleffecten. Dus ze kunnen het al aanvoelen.
Als het vertrek niet wordt afgehandeld vanuit het oogpunt van het in evenwicht brengen van activa en passiva, dan zullen de wortels van dat, uh, zich door de organisatie blijven verspreiden. Ja. Dus dat is wat ik hoor in wat je beschrijft. Laat me dit even in het Nederlands samenvatten. Dus iedereen is aan [01:13:00] boord in het verhaal.
Dus wat Sarah heeft gehoord is de balans tussen bijdrage, activa, en risico, aansprakelijkheid. En die organisaties, uh, met dat, uh, zodat het doel van de persoon die Michelle beschrijft, dat haar tijd, uh, van deel uitmaken van dit systeem is vastgesteld, en dat de rest van het systeem al anticipeert op het feit dat die tijd zal worden vastgesteld.
En in die anticipatie ontstaat er een soort rimpeleffect. En daar zie je het risico van patronen ontstaan, omdat mensen hierop anticiperen. Als het niet op de juiste manier gebeurt, dan zullen die rimpelingen doorgaan, zelfs als die persoon daarna vertrokken is. Er is dus een risico. We zeggen tegenwoordig heel gemakkelijk, het zit in de onderstroom.
Dit is het begin van een ongewenste underflow.[01:14:00
Dus, wat echt belangrijk is, en mijn uitnodiging aan u zou zijn, is er een mogelijkheid om een echt goed vertrek te beïnvloeden waar over al deze activawaarde wordt gesproken?
omdat we in dit stadium altijd het risico lopen dat we ons alle aansprakelijkheid herinneren en niet alle activa. Als deze persoon een heel goed vertrek heeft en op een heel waardige, respectvolle manier vertrekt, zijn al die tentakels die door het systeem zouden kunnen rimpelen overbodig. Het zal ook de [01:15:00] rol verlaten, hoe die ook opnieuw wordt geconfigureerd of bezet.
Ik hoor wat je zegt. En, eh, eh, ik ben, ik ben alleen, het is ook, ik ben, ik ben me heel bewust van wat mijn rol en mijn rol is, eh, wat ik heel moeilijk vind omdat ik de effecten kan zien en ik kan zien wat nodig is, maar het is, eh, het is niet altijd mijn plaats om, om te maken, nou ja, om ervoor te zorgen dat de activa worden getoond en om dankbaar te zijn en om, eh, nou ja, om het te benoemen.
Maar aan de andere kant weet ik dat ik invloed kan hebben op degene die dat ontwerpt, maar dan moet ik iemand anders passeren. En dat is een heel, ik vind dat heel moeilijk om te zien, nou, is dat mijn, mijn plaats om te doen [01:16:00] dus. Het is, het is mooi voor jou om, uh, de, de stukjes papier op te zetten en de vragen te stellen.
Zodat je de antwoorden krijgt. Je kunt dus een kleine opstelling op de vloer maken met stukjes papier, op elk stukje papier gaan staan en de vragen onderzoeken die je wilt stellen. Dank je wel. Dat je jezelf laat informeren en vertrouwt op je innerlijke leiding. Dank je. Dat is erg behulpzaam.
Dank je, Sarah.
En Monique, jij hebt ook je hand opgestoken.
Ja, dank je wel. Um, uh, ik denk dat misschien ook in, um, um, ook in de, in het [01:17:00] voorbeeld van wat Michelle zei, vind ik mezelf soms in een positie waar, uh, waar ik, ik voel, ik weet, ik, ik, ik zie wat er gebeurt in het systeem. En, uh, een van mijn. Valkuil is dat als ik merk dat andere mensen het nog niet zien, of voelen, of weten, en nog heel erg, eh, laat maar, overtuigd zijn van hun eigen denken en hun eigen visie, dan is mijn valkuil om, om in de overtuiging te raken, wat totaal het tegenovergestelde is van productief zijn.
Ik weet het. Terug naar de vraag die ons plaatst. Welk advies kun je ons geven om meer te durven? Ik, ik zou nog steeds graag elke keer durven, maar kun je me wat geven? Wat [01:18:00] zou jij doen? Nou, waarschijnlijk heb je dat gevoel niet meer om mensen te overtuigen, maar hoe zou je, hoe zou je dat aanpakken of wat zou je, wat zou je me adviseren om, uit die valkuil te blijven?
Dit is een van de mooie kanten van de vragen van Siet. We kunnen ons bijvoorbeeld afvragen wie de prijs zal betalen voor onze besluiteloosheid. Of waar gaat dit naartoe als we deze beslissing nemen? Of, weet je, je stelt mensen vragen die hen doen nadenken vanuit een groter perspectief dan dat van waaruit ze denken.
En het betekent niet dat je gelijk hebt, want je staat ook in de vraag met hen.[01:19:00
Dus soms kan het zijn, hoe kan ik in hun schoenen gaan staan en zien waar ze aan gehecht zijn, waar ze, weet je, waar is hun loyaliteit? Wat vertegenwoordigen ze voor het systeem? En wat wordt er nog meer vertegenwoordigd voor het systeem? Wat wordt uitgesloten door die representatie en hoe introduceer ik wat wordt uitgesloten als onderdeel van de vraag?
Dus weet je, als iemand gefixeerd is op een bepaalde kans, maar wat je kunt zien is, ja, dat is een kans, maar de prijs die [01:20:00] hier zal worden betaald voor die kans, is dat zelfs overwogen? En zijn het de gevolgen van het niet opmerken daarvan, zou dat juist datgene ondermijnen waar we voor proberen te gaan?
Dus hoe stel ik dan een vraag die dat in het gezichtsveld van de persoon brengt? Dan kan ik bijvoorbeeld zeggen: ik zie wat je daar ziet en ik begrijp de gedrevenheid en de passie daarvoor. En in het belang daarvan vraag ik me af wat er zou kunnen gebeuren als we dit buiten beschouwing laten.
Oké, en om dat verder uit te breiden. Als je de vraag eenmaal hebt gesteld, kun je voelen of hij sterker of zwakker wordt. Oh ja. Zonder het antwoord. En er is een specifieke eis aan de vraag. Het moet een eerlijke vraag zijn. Als het een vraag is om iemand iets te laten zeggen. Het helpt niet dat je iets anders nodig hebt, want dat verhult dat je eigenlijk nog steeds iemand probeert te overtuigen.
Dus het moet iets zijn met het leiden van de getuige. Ja, precies. Dus de eerste stap wanneer je dit verlangen hebt om te overtuigen is, wat, wat probeer je te bewijzen met de overtuiging? Want de overtuiging is meestal een gehechtheid aan een standpunt. En je kunt niet de vraag stellen waar [01:22:00] Seats het over heeft, um, zodat het een vrije vraag is.
Elk, elk of geen antwoord is mogelijk.
Het is dus je gehechtheid aan de richting die je aanhoudt. waar je aandacht aan moet besteden en jezelf van die gehechtheid moet bevrijden. Bedankt. Heel behulpzaam.
We zitten hier nu al anderhalf uur te praten en dat is, dus mijn voorstel is dat we breakout rooms openen en dat we jullie uitnodigen om dit zelf te proberen. Dus één van jullie. Vertel iets over iets dat aan de hand is, [01:23:00] um, iets dat je, weet je, zou kunnen inbrengen om te bespreken met een coach of iets dat je bandbreedte vergt.
En de andere twee luisteren naar je, zoals Sarah net demonstreerde. Dus ze hecht zich niet aan wat er gezegd is. Dat doet ze niet. Ze maakt geen plaatje in haar hoofd. Ze luistert gewoon. En filtert dan bijna wat ze heeft gehoord door haar systemische kennis, door hoe ze de systemische principes begrijpt.
En dan gebaseerd op de twee stappen in je denken, drie stappen. Eén is de focus, het doel. De tweede is, is het, um, uh, wat was het woord? Je hebt de focus, het doel en ofwel een obstakel. Of een, of een bron [01:24:00] obstakel, een bron. Dus dat is wat je in je gedachten stopt. Dit is de structuur die je gebruikt. Is er een obstakel of een, of een bron van hulpbronnen, sorry, en dan, uh, hoe kunnen bewegingen worden hersteld?
Jeanette, wil je iets zeggen? Ja, want we hebben het over het concept van denken wat je denkt, maar wat als je het voelt in je lichaam en sterker en sterker wordt?
Wil je hier antwoord op geven, Sarah? Dus als ik je goed begrijp, Jeanette, en verbeter me als ik het fout heb, heb je een impuls in je lichaam die heel erg sterk is. Ja. Ja. Dus, um, mooie, um, manier om daar mee om te gaan is. Je verzet je er één keer tegen en kijkt of het [01:25:00] door blijft komen. Je verzet je er een tweede keer tegen en kijkt of het weer sterker wordt.
En als het versterkt, nogmaals, dan volg je de beweging die het brengt, die het uitnodigt. Want dan weten we dat het een echte beweging is. Het is iets dat echt door wil komen. Maar de handeling van weerstand bieden en kijken of het aandringt? En als het dan aandringt, ga je door.
Siets Bakker – Engels: Oké, dank je wel.
Goede vraag. Dus, ik zal de breakout kamers openen. Jullie zitten in groepjes van drie. Eén van jullie brengt een crisis, een probleem, iets dat speelt in je leven of in je werk. En de andere twee mogen oefenen in de systemische manier van denken, geïntegreerd in alle andere dingen die je weet. Ik geef je 15 minuten, [01:26:00] zodat je weer terug kunt. Zet alsjeblieft je microfoon uit als hij nog aan staat. Zodat we geen ruis op de achtergrond hebben en zoals gewoonlijk is er een gelegenheid, een gelegenheid om je gedachten, je overpeinzingen te delen of als je vragen hebt, gewoon je hand opsteken en als je en om wat voor reden dan ook, je gewoon, je weet wel, je microfoon aanzet en we je zullen horen.
Is er iets dat je wilt zeggen, delen, vragen?
Ja, Marleen. Ja, ik vond het geweldig om deze oefening samen te doen in de breakout room. Het ging ook als vanzelf, dus er was iemand die een K6 had, [01:27:00] uh, de andere twee, waaronder ik, vulden elkaar aan, stelden vragen, en ik kon heerlijk oefenen met, eh, wat ervaar ik, en hoe breng ik dat in het gesprek, en met bandbreedte, en, ja, er zat een flow in, ik vond het zo te gek om mee te maken.
Cool, ik zal het voor je vertalen, het is voor Sarah. Marleen vond de oefening echt geweldig en het ging vloeiend en moeiteloos en ze konden oefenen, dus ze was er erg blij mee en erg dankbaar voor de ervaring.
Super leuk om te horen, en wat heb je geleerd?
Ja, dat ik er kan zijn met wat naar me toekomt en dat het toegevoegde waarde heeft om het echt naar binnen te halen voor de ander en [01:28:00] voor mezelf, zodat ik er nog meer kan zijn. Ja. Dus dat heeft ze geleerd. Haar aanwezigheid is er een die nodig is en dat wat ze opmerkt en wat ze denkt waarde heeft voor haarzelf, maar ook voor de ander.
En weet je hoe vaak ik iets niet wil denken of waarnemen, en dat ik denk, maar dat kan ik niet zeggen, weet je, dit is echt te simpel, iedereen weet het al. En dan zeg ik het, toch? En dan zeggen mensen, oh! Dus, als je, eh, meer betrokken raakt bij dit werk, is je filter van wat waarde heeft voor een ander en wat relevant is, gewoon onbetrouwbaar geworden.
Omdat je merkbaar veel meer zult waarnemen. En omdat de dingen die jij waarneemt een andere betekenis hebben dan in de hoofden van de mensen die zich hier minder aan hebben blootgesteld. Het [01:29:00] is dus eigenlijk altijd de moeite waard om het hardop te zeggen, zelfs als je denkt dat het een beetje raar is, of belachelijk, of voor de hand liggend.
Het hart heeft al waarde in zichzelf. Ja, en als het niet zo is, dan kan ik dit doen. Het helpt ook veel. Doe het zo, ja, of als je iets zegt en iedereen zegt de, dan zeg je oké. Ja, ja, ja. Leuk, voor je bijdrage. Iemand anders, is er iets dat je wilt zeggen, dat je wilt delen, dat je wilt toevoegen?
Nou, vooral het onderzoek. Inderdaad.
Ik zeg het in het Engels. Mijn onderwerp was, hoe kan ik vertrouwen op wat ik zie, voel of hoe je het ook noemt. [01:30:00] En ik, hoe kan ik er zeker van zijn of hoe kan ik er zeker van zijn dat dit goed is? Ik was hier echt onzeker over. In onze bijeenkomst, in onze sessie zojuist, waren er ook een paar verschillende manieren van hoe we ons voelden en hoe we over dingen dachten.
En het was echt leuk om gewoon te zeggen wat je dacht of wat je voelde. Dat is een beter woord. Dus, eh, ja, wat hielp is zoals ik al zei, toen ik, toen ik vandaag binnenkwam, had ik geen verbinding. Ik wist niet wat ik ging, wat ik was, wat ik, wat ik ontmoette, wat ik ontmoette toen ik de sessie opende?
Waar was ik? Wat was je aan het doen? Dus ik had zoiets van, oké, alles is goed. En ik deed mijn mond zo wijd mogelijk open en vroeg me af, [01:31:00] oké. Dus ik was, eh, ik was, oké. Bedankt voor uh, en vandaag. Een paar jaar geleden deed ik systeemdynamica en organisatie bij Bert Hellinger en ik bleef met heel veel vragen zitten en veel vragen werden vandaag beantwoord, dus bedankt daarvoor.
Dus ja, voor mij was het echt nuttig.
Uh, Sarah, ik moet iets in het Nederlands zeggen omdat ik zeker wil weten dat iedereen het begrijpt. Um, Ik weet dat ik het je vandaag niet makkelijk heb gemaakt door je te verrassen met een sessie in het Engels. En ik heb overwogen, zal ik zelfs een mail sturen, om het aan te kondigen dat je op z’n minst voorbereid bent.
En toen had ik de vraag in [01:32:00] mijn hoofd, wat wordt er sterker, wat wordt er zwakker? Dus als ik het aan kondig Dan neem ik minder risico met de relatie die ik met jou heb. Dan neem ik minder risico met of je wel zin hebt en of je wel hier wilt zijn en of je dit wel aankunt. Wat wordt sterker, wat wordt zwakker?
Wat sterker wordt is dat ik je eigenlijk voor een leeuw gooi, vooral als je niet zeker weet of je Engels bent of dat je er niet op zat te wachten, of wat dan ook, uh, waar je op hoopte. Wat sterker wordt is dat je in je eigen schoenen moet gaan staan en dat je jezelf moet organiseren en op zoek moet gaan naar, oké, als ik hier ben en dit gebeurt plotseling, dan zijn de omstandigheden anders dan wat ik had verwacht, dan wat ik had verwacht, of misschien zelfs dan wat ik had gewild.
De omstandigheden zijn anders. Wat doe je met jezelf? Waar breng je jezelf naartoe? Voel je [01:33:00] je jaloers op mij? Voel je je onzeker? Ga je naar binnen en denk je, nou, dit gaat niet gebeuren, ik verspil mijn tijd. Wat doe je met jezelf? En wat je met jezelf doet, daar heb je altijd een keuze in.
Er is altijd ruimte voor beweging. Niet als je een beetje naïef bent of zo, dan is het er niet. Dus in het begin gaat het erom wat we met de vertalingen gaan doen. Is het moeilijk, is het makkelijk, is het te doen voor jou? Dat is de plek waar ik wat ruimte heb gemaakt, zodat alles er kan zijn, dat je het ook even kunt verwerken en niet alles alleen hoeft te doen.
En dan, uh, volgen we eigenlijk de stroom van dit collectief. Dus ik zei, ik ga vertalen. En toen was het ineens, het hoefde niet meer. Ik dacht, laten we het gewoon loslaten. En toen kwam het niet meer terug. Het kwam ook uit het veld, ik hoorde geen oproepen meer dat het nog vertaald moest worden.
Voor mij is dit een deel van de essentie van wat we doen. Dus, [01:34:00] wat er ook om je heen gebeurt, en hoe anders het ook is dan je had verwacht, je bent hier, en je houdt toegang tot je bandbreedte, en je zegt, oké, dan is dit het, en dit is wat ik ermee doe, dit is waar ik iets creëer dat belangrijk en relevant voor me is.
Dus, ik hoop dat je kunt nadenken over wat ik net heb gezegd en als je er veel moeite mee hebt gehad, raad ik je aan om de opname opnieuw te bekijken en het opnieuw te doen. Je weet nu al dat het in het Engels is, maar nogmaals, en jezelf, ook al is het moeilijker, of denk je dat mijn vertaling slecht is, wat natuurlijk ook mogelijk is, waar breng je jezelf dat het interessant en relevant voor je wordt?
Uh, Sarah, als we straks gaan eten, zal ik je uitleggen wat ik net [01:35:00] zei. Jeannette, wat wil je zeggen? Ja, ik doe het gewoon in het Nederlands. Eh, deze toevoeging doet eigenlijk heel veel. Want ik ben te hard van stapel gelopen, en dat herken ik heel goed. En ik ben te serieus in mijn harde werken, dat herken ik ook.
En nu dringt het gewoon tot me door wat de belemmering is, dat ik tijdens een sessie aan het luisteren ben, dus bewijs aan het verzamelen ben, dat ik het niet kan. Dus welke dingen kan ik beter doen, welke tips van Sarah moet ik meenemen, want dat doe ik nu niet. Dit is echt..,
Sinéad. Je hebt me aangeraakt. Ja. Voordat we sluiten, is er nog iets dat je wilt zeggen? Ja, Babette.
Ja, wat ik wil zeggen is dat ik het zo informatief vond. Elke keer als ik die hele sessie doorneem, haal ik er een paar [01:36:00] zinnen uit en denk ik, Oh, dat is precies wat ik nodig heb. En dan ga ik er gewoon weer mijn leven in steken. Um, ja, het is gewoon super leuk. Ja. Top. Fijn. Dankjewel. Ik durf te wedden, zei Sarah, dat ze veel geleerd heeft en dat ze heel blij is met deze sessie.
Is er nog iets dat je wilt zeggen, Sarah, om de vergadering van jouw kant af te sluiten?
Ik hoorde eerder een opmerking, ik weet niet of ik het goed begrepen heb, maar ik hoorde..,
horen we er allemaal bij. Dus als je in een situatie wordt geroepen en je hebt deze kennis en je vertrouwt erop dat het belangrijk is dat je deze kennis hebt en dat je op een plek bent. Het feit dat je op zoek bent gegaan naar deze kennis en, en, en je brengt het mee, je draagt het in je. Dus als je systemisch bewustzijn in een situatie hebt, hoor je erbij.
En, eh, mijn observatie in, in al mijn werk is hoeveel het nodig is. Dus er is eigenlijk niets om bang voor te zijn. Als je in het principe blijft van een lichte aanraking, weet je, dat voor systemisch werk om [01:38:00] te werken, alles wat je nodig hebt een beweging is. En dus als je brengt wat je hebt, als een lichte aanraking en een uitnodiging en gewoon deelt wat je waarneemt met niets meer dan dat aanbod, dan doe je systemisch werk.
We kunnen, met alle training en het kijken naar mensen die omgaan met grote problemen en dit alles, ons niet realiseren hoeveel we kunnen doen zonder dat alles. Dus, uh, de, de, mijn aanbeveling aan jou is om gewoon heel kleine manieren op te merken waarop je bewustzijn en nieuwsgierigheid kunt brengen, want het zijn de kleine dingen die je doet die groeien in het [01:39:00] vertrouwen van hoe dit werkt.
Dus als je de aap uit de mouw kunt nemen dat je groot werk moet doen, niet iedereen is hier om groot werk te doen. Maar je kunt zo’n grote impact hebben met alle kleine manieren waarop je het werk kunt brengen. En dat is wat je meer vertrouwen geeft dan wat dan ook, gewoon experimenteren en spelen.
En ik denk dat dat een van de mooie dingen is die Seats in het werk brengt, het idee dat het licht en gemakkelijk is en speels en experimenteel. En natuurlijk kun je dit altijd doen, waarvan ik weet dat Seats erg goed is. Oh, goed,
Dus je bent hier in zeer goede handen met, uh, ik weet de reden dat ik, uh, [01:40:00] ervan genoten heb om stoelen te laten samenwerken en dingen te delen terwijl we die speelsheid en lichtheid van zijn ook naar de Australische beoefenaars brengen. En het is prachtig.
Dank je, Sarah, dat je hier was en je wijsheid deelde. Het was een genot en ik beloof dat ik een heerlijk diner zal bereiden.
Daar kijk ik naar uit.
Um, allemaal bedankt. Bedankt om me te verwelkomen. Het was fijn om bij jullie te zijn. Ja, dank je.
Als Engels te moeilijk was, kun je het ook in het Nederlands lezen. Het zal een AI transcript zijn, dus [01:41:00] er zullen wat rare fouten in zitten. Ik zal er niet de hele dag aan besteden. Ik zal de ergste dingen eruit halen. Maar dan weet je het zeker. Ik kijk uit naar de volgende keer. Laat het goed gaan. Doei. Dag. Goedenavond, iedereen.
systemisch werken vól zelfvertrouwen – sessie 2
[00:00:00] So, good afternoon. Nice to see you all, whether you are inside or outside in the Netherlands, in Flanders or elsewhere in the world. Uh, welcome to this second session of Systemic Works Full Confidence. And, um, before I start with what I have prepared, I really want to start.
So I want to ask you to pin your image to me, that you only see me, and that we check in with each other.
Via our eye contact. So you look at me, I look at you. Yes, put your microphone away. That’s better. So I look at you and you look at me. And I’ll be quiet for a few minutes.
And I want to ask you to stay in contact with me. And maybe this is going a little too slow, or maybe you’re thinking, what are we doing? But I want to ask you to stay. [00:01:00] And every time there is a thought that distracts you, or thoughts with an opinion, or whatever, every time something happens, boom, broadband, psst, and back.
So I’ll give you some time to land with yourself, with me, and thus also in this field. And for those who have just arrived, we’ll do[00:02:00]
a check in. In silence, in eye contact, and in an exercise, to just stay completely with who you are. Without being annoying, but being completely present. Yes, And my question to you is, what kind of moment was this for you? What kind of moment was this for you? And what[00:03:00] [00:04:00]
did you do with yourself? And if you want to respond, just raise your yellow hand. Then you come to me on the screen and I can give you the word. What kind of moment was this for [00:05:00] you? And what did you do with yourself? If you want to say something about it, just raise your hand. Yes, Alike. Yes, for me it was really, uh, being there.
I felt my breathing go differently. Um, so at the end I really felt like, Ha, well, I’m there, I’m ready, ready to start. Just let go of everything that happened today. Yes, you really used it to land for a while. Yes, very nice. Welcome. Monique, I saw your hand. Yeah, I didn’t see my hand anymore, but oh well. It was gone already.
Maybe. Olivia, [00:06:00] but I, uh Oh yeah, I will, uh, I will change my name again in a moment, but that is, uh, that I have, uh, Oh yeah, uh, yeah. I’ll come to you in a minute, okay? Oh, sorry! Yeah, that’s okay. You can also say something. No, I was too late. Yeah, yeah. I was too late, I didn’t get a connection. Now I put it on my phone, so I came in, in total silence.
And I didn’t know what you were doing at all, but I could really feel it. Yeah.
It was as if I was, uh, as if I was being pushed into my chair or on my crutch. And I just had to let go of everything and relax as if it were my own. So, I have no idea what the assignment was, but it was nice. And what did it teach you? Well, that I can just be in the moment and that everything
is okay as it is. And that I [00:07:00] can see what’s going on. I think that, uh, most of us present here work way too hard. So willing to do the right thing, or do it the right way, or maybe not willing to blame ourselves, that we do more with it than is actually needed. It is needed as in, uh, what is helpful for the field and the work you are doing at that moment.
It is precisely more often when you withdraw a little more that you become available,
For what is still there, what you haven’t thought of yet. And that’s how the preparation for this session actually went. So as a preparation, I went back to the recordings from last time. I still read the interview reports, the inspiration sheets that you had from Lisette and Bionda. I’ve been feeling, I’ve been kind of tapping on the field of this group.
And the nice thing was, [00:08:00] nothing happened at all. Normally, when I make contact, there is always something that shows up. An idea that I get, or a crazy thought, or a memory, or an anecdote. Like the last time we worked with that poem by Marianne Williamson. And this time there was nothing at all. And I thought, oh, how interesting that is.
Because the subject of this series is systemic work according to self confidence. And that means that I don’t have something to lean on. I can’t fall back on something and say, oh yeah, I’ll take that and I’ll get better at it. So where I have to bring myself is in a space. In which, what happens, happens.
It sounds pretty pointless, but it’s quite a job to be here and say, well, whatever happens, I’m fine with everything. [00:09:00] Um, and if you really are there, then suddenly something can open up again. So the, the, the will, we sometimes talk about it in the middle of our field, the will actually prevents you from coming into contact with it.
And then my inner dialogue goes, uh, yes, people do expect something, right? I have to come with something, and I can’t just do it out of nothing, can I? And then my process is that I make contact with that, that I get the worst out of the mind that can happen, and that I think, yes, I have to do it.
What do I actually make of myself and what do I explain to myself, what instructions do I give myself and how old are those instructions actually and are they actually true or are there also circumstances in which they are not true. And I actually stay in that dialogue, in that contact with [00:10:00] myself, until I’m really somewhere.
Well, what it looks like, what it looks like outside of me. That there is peace and that it can blow. And that there is silence and there can be snow and then it is still pleasant. And then it feels a bit like it’s starting to bubble up a bit. If you really work phenomenologically, this is where you come from.
This is a skill that you train yourself to be able to bring yourself to that place over and over again. And then all those things you’re afraid of, I have a good idea. for having me.
Do they like it? Does it stand out in any way? Wouldn’t someone else do it much better than me? Um, there is so much, which one should I choose? Is this one good and that one not good? All those elements, they all fall away. That is the theme we have today. And what happened to me in my preparation, when I once went through that whole story again, and then I thought of the fun conversation I had with Luc [00:11:00] yesterday, while I was at Schiphol, and a nice meeting with Brenda this afternoon.
And then all of a sudden I became happy again, and I thought, oh yeah, let’s go, let’s do this. So, uh, welcome to this second session. And, as you can see, I’m back in Finland. I’ve planned it a bit like this, that most of these sessions will be at the moment that I’m in Finland. And where I was completely alone last time, I’m not this time.
This time I’m here with Sarah. Sarah is my good friend and colleague. She lives in Australia. She’s Australian, but actually she’s a citizen of the world. I’m still speaking Dutch, because I’m not sure if everyone understands English enough. And, um, Sarah and I are together now. I’m upstairs, she’s downstairs.
And we’ve known each other for about five, six years now, I think. [00:12:00] And every other year we call, email, text each other. And sometimes we do online series together. And every time we work together, it feels like we’re covering the whole world. Well, that sounds a bit big. It just feels that way. I can’t put it any other way than that.
Everyone is on the side of the World Cup, and from our own side of the World Cup, something happens, we connect, and something new happens. And because the two of us are here, and tomorrow we’re going for a nice walk with a few conversations, I invited Sarah to tell us about How she sees it. And the topic I asked her to take us through is the integration of, uh, systemic knowledge in your life and in your work.
So no longer as a separate element, but as an integral part of how you think, how you live, how you work, how you choose, how you undertake, how you set [00:13:00] boundaries, how you invite for something. Uh, so, uh, I’ll give the floor to, uh, Sarah. Um, and I will introduce her further, but before I do that, I want to ask you, uh, is there anything else that happened between the last time and now, of which you say, that’s nice to tell me, or I have a question about it, or can you go a little deeper into that?
So give you some space, what happened between then and now, that is relevant to you to bring in at this moment, and it can go anywhere, as you now know. So you can put your yellow hand up again if you want to say something. Or are you all waiting for Sarah? Miriam, I see your hand. What do you want to say?
Your microphone is still off. Um, something happened to me between the in check and now. It helps me to interpret that in any case. So there is immediately error if it has to be in English.[00:14:00]
Because I’m really bad at languages, so then I notice that there’s really something going on. And it was funny that we were talking about that during the interview, and also in the conversation with you. Language is really not my thing. So that’s what’s going on. So there’s an error. And then I really have to work hard to stay here.
Yes, yes. And then? Well, then it helps to at least say it. So then I can breathe again. So then I can at least move halfway again.[00:15:00]
Yes, that, and the rest is there. And I haven’t said it yet, because I had saved it
Siets Bakker – English: for just now. Um,
but I will translate Sarah, because I know you’re not the only one. And we had experimented with the translation option in Zoom. Uh, but that, uh, is much more complicated than we thought. So, uh, Sarah will speak English and I’ll just translate her.
And if you want to say something
If you want to ask something, it applies to everyone, of course. Uh, then it’s allowed in English. If you do it in English, I will translate it to Dutch. And you can also do it in Dutch, and then I will translate it to English for you. Hi. Nice Mirjam. Thank you. Yes. Is it okay now? Sure. Very nice.
Marco, I saw that you also had your hand up, but you have it down again. Uh, yes. Uh, I found it very inspiring, the last time. And, uh, what I want to [00:16:00] share, uh, uh, I found it a bit
difficult. But, uh, I gave a six day training on systemic work. And, um, let’s say, uh, I used this training for that, uh, to put myself first as a role model. I thought that was a very powerful statement, uh, the last time. And, um, I introduced myself to give systemic training about systemic work in a systemic way.
Uh, so, uh, uh, I don’t do anything that doesn’t come from the field. I had an international group of 24 people, six days long, and uh, no programs. And um, that was very liberating, I can tell you. So I could really be the performer [00:17:00] I wanted to be.
Uh, and not hindered by any program, uh, together with, uh, Damien Burgerink. Uh, this is, uh,
Siets Bakker – English: uh,
uh, the context was arranged. Yeah, and, uh, uh, I think, yeah, that, uh, you certainly feel, uh, with systemic work, that, uh, not
Siets Bakker – English: for nothing
that I’m in this training, so that has to happen. Yeah.
Siets Bakker – English: And, um.
I have to say, it was one of my better pieces of work.
Awesome, Marco. My thanks. And what would you say to the others here, who have the same desire in their context? Um, yeah, that’s difficult.
I don’t think I’m that exceptional, uh, uh, uh, So, what, um, what [00:18:00] the the Kepn is, uh, is to, uh, say, uh, the unrest, uh, to deal with. Of course, oh, I’m not well prepared, or I don’t know, or in a moment they’ll ask me things, and, blah, blah, I’ll make it. That was actually the biggest, uh, the, the, the, uh, the biggest, uh, the biggest pain point.
Yeah. And, uh, I saw that I had overdone it in the preparation. Because I’m still a little bit, uh, uh, coming back from overtime. So after that time I had to sit on the couch for a week. But, uh, uh, that To handle the feeling that it’s not good enough, or that you’re not good enough, or that you don’t know enough.
The whole series of, [00:19:00] uh, well, you can add all kinds of tricks and everything you can. And then just walk away and go outside for a moment. And wait until that’s over. To pick up your scissors. Yeah. Nice. Yeah. Marco. Oh. I would have
Siets Bakker – English: liked to be
there. Yeah. Yeah. for the introduction. And then I see Alika with her hand up.
Yeah. I was, uh, Last weekend in Barcelona, I visited the works of Gaudi, who has one house and the Sagrada Familia, with a tour. And, um, yeah, that was really very special. I’ve been there before, but not in this way. And there was one text that said, To do things right, first you need love and then technique.
And, um, I really liked that one. He [00:20:00] also did something with me. And through the Sagrada Familia we walk with a guide who then tells what kind of elements are actually in it and that he brings it all back and that you can find it back and the, the beauty and the colors and the shapes are all from nature.
I thought that was really beautiful. And I live in South Spain, I spend a lot of time in nature, I am a lot in nature, and it was just really beautiful. So you experienced it in a new way? Yes, in real architecture. And if you walk in the Sagrada Familia, you
actually walk in a forest. That is what he meant, what the intention is and what he has made. very much. But just, yeah, [00:21:00] yeah, beautiful, yeah. The Sagrada Familia, I had to cry. It’s the only building, so far, that made me cry. So I totally understand what you’re saying. Yeah, yeah, so that was a beautiful, uh, yeah, beautiful experience.
First you need love, then you need technique. First you need love, then you need technique. And last but not least, Michelle. Hi. Um, what I have learned over the last two weeks, is to direct my team to work. Um, to do exactly what we need to do. Work less hard, which is what you started with. Actually, work less hard.
And by delaying,
And especially to offer a lot of holding space, [00:22:00] which was very much needed. So I didn’t get to do what I had to do. But really, top hop. People needed me to just listen for a moment. And they said it took a lot of time. But it felt really good because at that moment I really felt I’m not sure if I can really focus on that.
And by being very aware of the fact that if I just let go of the need and the want and the good, And then I kept hearing Mariaus say something, think about your bandwidth, because if you’re too scary and too narrow, whatever, go stand wide, then it goes by itself. And I think, well, I’m almost getting emotional about it, because it was so nice to do.
Because you can use it to broaden the bandwidth of the other. I don’t know exactly how I did it, but it worked, so they left differently than they came in. And that, um, well, I thought that was also a challenge. It [00:23:00] was completely new for me to implement systemic work in that way. So I thought that was really, uh, well, fantastic to experience.
Enjoy your meal, right? Yes!
In the book Rakenvragen the quality of a being. And that actually says what you do with yourself, where you get your attention, how you organize yourself, uh, uh, is your quality of a being. And now I measure it in bandwidth, so how much access do I have to myself and to all my abilities and all my energy and all my talents and everything I consist of.
And where I am a part of, so not only myself, but also where I am a part of, because I also have access to that, so how accessible is that to me? And, uh, If that leak, that, so what you have in there is, uh, contagious. So we know that systems consist of parts, and we know that those parts are interconnected, [00:24:00] and through the connections, we exchange those parts.
So you are, uh, an employee in an organization, and because you are part of it, From that organization, from that system, you have access to everything that has happened in that organization. And so you suddenly realize, I have to be careful, I can’t just make that decision, I have to vote it off. While in your previous job, at the previous organization, you just independently made all those decisions, nothing happened.
With that system, it’s just a little different. You have to pay attention to the X. That’s because you’re part of the system, you’re connected to it, and through that connection there’s an exchange of information and energy. And the system lets you know that in that system, making decisions is dangerous.
Probably because it went wrong once. So that’s what we know about systems. That working with those connections, that doesn’t only apply to systems, but also to fields. So we’re a [00:25:00] field here. A field is the temporal context. The temporal system, you could say. So later we’ll all go our own way again, and then we’re not so connected anymore.
Is it a little more in the background? I’ll give you the word in a minute, Michel. It’s a little more in the background, but as long as we’re in this field together, we also exchange with each other. So if my quality of being is good, if I have a nice wide range of connections, then I send that information about that quality of being and that nice wide range of connections, I send it to you.
It goes through our mirror neurons. It’s all scientifically researched and demonstrated, etc. And that’s how you guide what can potentially happen in the collective. So if you’re feeling good, especially if you have a leading position, because you have more impact from a leading position on the collective bandwidth than from a following position, then the whole thing [00:26:00] will automatically improve.
Yes. Do you want to add anything? No, okay, Yeah, that’s nice, that’s how it works. Alright, I would like to introduce my colleague Sarah. So, Sarah, I will speak English and Dutch, um, after each other, because there are some people present for whom English, uh,
More difficulties to follow.
And, um, Sarah is, um, well, you can introduce yourself in a bit, Sarah, what you do and what you work.
And one of the things I love about being your friend and working together is that you always introduce something new. [00:27:00] One of the things I really like about working with Sarah and why I’m happy I’m her friend is that she always jumps to something new. And, um, when I think, oh, now I got it, now I understand how it is, you come up with a new idea or new perspective or, or new question.
So if I think, oh, now I’ve got it, then Sarah comes up with a new idea, a new perspective, and a new question, uh, and vice versa, I’m guessing. So we build, uh, upon each other. And vice versa, so we build upon each other. And then the idea that we’re, uh, in, uh, the opposite sides of the world, somehow enhances that.
And then the idea that we’re on different ends of the world, reinforces all of that. So I’m really happy. Uh, that you’re here in Finland and to spend some time together, but I’m also looking forward to doing this session together. [00:28:00] I’m happy that she’s here in Finland, that we’re spending some time together.
And I also like doing this session together, because, uh, I know for sure that you will say different things and the same things and new invitations and the same invitations. Which is really fun to work with and interesting to learn from. Dus ik denk dat Sarah dezelfde dingen gaat zeggen en dat ze hele andere dingen gaat zeggen.
En dat juist dat, die mix daarvan, het een hele interessante, leuke sessie maakt. Dus, Sarah, wil je alsjeblieft jezelf introduceren en Share with us your thoughts and ideas about how systemic work can be integrated in your daily life and work. Sarah would like to introduce you and introduce us to how you think you can integrate systemic work into your daily life and work.
Yeah, so[00:29:00]
to say a little bit about my work and I’ll slow my English down a little bit. Maybe that helps. I know when you speak Dutch very fast, I catch very little. Sarah will introduce herself and she will speak English slowly so that everyone can follow it well.
So the work I do is a combination of, um, consulting to large organizations and, The work that Sarah does is that she does consulting, so advising on large organizations and large scale changes. And what she also does is executive coaching, so that’s at the highest level in [00:30:00] organizations.
And then, in addition, I also train consultants to do all of this sort of work. And it’s a trained consultant’s job to do this sort of work. And when I first was exposed to systemic work, it’s Yeah, go. We must, um, figure out a signal. So if you do this, then I’ll translate, okay? Okay. Yes, it works. So when she was first exposed to systemic work?
Then [00:31:00] I was surprised how many of the concepts I already used, but I didn’t know they were concepts. And it explained things
I didn’t understand.
How come I could make an intervention in one situation that worked very well? And in another setting it didn’t. And it was following the systemic principles that made the difference. So when I paid attention to [00:32:00] making sure the system was complete, that everybody important was present, that everybody important was present, Things would go well.
But if I didn’t pay attention to this, things did not go well.
So of course this doesn’t need a constellation.
It requires attention
and questions and curiosity.
And we can notice if we are in a situation, whether [00:33:00] it’s a meeting at work or a situation in our family, if someone is missing, it’s not complete Now in a, a pervasive advantage of OB work as it’s incompletes. And we can notice in business situations that often people don’t pay attention to if someone is missing, what difference does it make if we pay attention to them missing, and presence them in our thoughts and in our considerations.
And we often see in business situations, in organizations, that people don’t pay attention to whether it’s complete or not, and that we can easily make it complete in words or in thought. The one that’s more [00:34:00] tricky What’s more tricky is when we think about who has what authority, or we, we call that orders.
Because there are different situations where that changes very quickly. Tricky issues. We have the , we have the on the dot can and mcl.
So maybe we’re talking about an issue that is very important, but because it’s business, it has many different interests from different functions about what contributes to that situation working. We may have a case, a situation that is very important, but [00:35:00] there are many different possibilities and insights to say over.
I had an interesting situation earlier this week or last week
where somebody asked me about a difficulty with a client
and I asked, tell me about the client,
and they shared that it was a government ministry. Uh, minister he was, and it was interested in a very progressive expansion idea for the country, and it was inter in[00:36:00]
for, and almost as an aside comment mentioned the importance of safety and security. It got my attention very quickly.
That’s strange. Something expansive, very, uh, inspirational, very progressive, opposite. Safety and security.
So when they describe the issue[00:37:00]
of bouncing between expanding and contracting,
immediately we can see why there is an issue. You can see right away why this is a problem. These are two opposites. They are two opposites. So the description of the issue was about how everybody was confused.
A description of the problem was about how everyone was confused. Naturally. Naturally. So, uh, here we immediately see, um,
of course there will be confusion. Naturally, there will be confusion. [00:38:00] If we can’t decide which has to be the priority of these two things.
So often the work is not about, uh, constellations per se, but it is more about understanding the systemic principles. And noticing how they are present.
So I could go on, but maybe I pause here to find out what your response is.
[00:39:00] Where are you with your attention? It’s interesting. Yes, Michelle. Yes, I notice, with the translation, that my English is good. So I want to hear the story as much as possible. So I notice that my attention goes in all directions.
So, that’s what I wanted to tell you. So, what do you have to do? Breathe. Breathe. I can imagine that this applies to more people. We’re just going to do it like this. So I just keep translating. Maybe I’ll choose other things than you. [00:40:00] And this is also what the work is about. So where, and that applies to everyone, so it’s beautiful that you bring it in, where do you bring yourself when something happens?
And there you have a lot of space, you have a lot of choice in it. And, uh, the second layer of it is that this is also a nice exercise in learning to work without conditions. So this is what is offered to me, this is what we do with it, and how do I make sure that I am in the best possible position? So I will translate for you, uh, Sarah, Michelle has said that translations are distracting her because her English is very good, perhaps even better than mine.
And we talked a little bit about where do you put your attention, where do you bring yourself when being present in this conversation. And then Mirjam has put her hand up.[00:41:00]
And Monique, I see you as well. Mirjam, you have to turn on your microphone. Yes, sorry. I’ll stop for a moment. Michelle’s introduction. Sarah speaks very clearly and clearly to me. So then I can follow it fine. So I don’t know if that’s any different. I know that there are others, no let me say, if you like that I keep translating, send me a DM in the chat.
Um, and if I don’t get a message from anyone, then I assume that everyone can understand it well. Miriam. We
are sorting out translations, uh, uh, Sarah, Miriam was saying that she can understand your English perfectly. Uh, Monique.
Yeah, I had, um, it’s funny, sorry, I will do this in English, slowly, um, I had the [00:42:00] same feeling, but, uh, this gave me also time to reflect on what you’re really saying. So it’s about first order interventions and then what is exactly the message in what you are saying. So it, it, it bought me time actually to in between the translation.
I don’t mind. Either way, it’s perfect for me. I found when I did trainings and there were translations that I was hearing it two ways. Ways with my mind and more ways with energy and with the body. So I listened differently. When I can’t understand the words, I have to listen with different parts of me.
And then when I have, I also have to slow down and [00:43:00] digest. So I share what you’re describing.
Thank you, Monique. And then Marco? Um, yeah. Uh, if I get it correctly, expanding and safety, uh, uh, safety and security are opposites of each other. Oh. Uh huh. Uh huh. Funny, uh, illustration of, uh, what I was, uh, sharing earlier. Um, okay, and you have more of this opposite, who, who are keeping each other, uh, prison.
And, um, uh, what is the systemic way to get out of it? For, for this situation, um, we have to ask, is the confusion achieving something that’s more important than the expansion? [00:44:00] Can you, can you repeat that for me? Is the confusion achieving something more important than the expansion? Okay. It left for its opt me lung is down the, uh,
So for what Is confusion a good solution?
Can I ask a question? Oh, sorry, go ahead. Yeah, I, I was gonna say, in this case, what was interesting was. Confusion [00:45:00] was generating safety, personal safety. Mm.
So the the leaders wanted expansion. Yeah. And the ministry was uh this organization was serving the ministry and it was also dangerous to serve the ministry. Um, so really the symptoms were highlighting what needed attention before they could engage in expansion, which appeared to be who’s responsible for what, because the, the ministry wasn’t taking responsibility for what belonged to the ministry.
So the confusion was a very successful movement.[00:46:00]
And so sometimes we, it points to other workers required before. You can move forward as, as hoped or intended.
Sorry, someone was asking a question. I think it was Monique, was it? I’ll say something else first. So you hear in the way Sarah thinks, how she perceives her world. And that is the interesting part, because if you are going to perceive the world in that way, then you integrate the systemic legislation, the systemic principles, as she says, in your way of thinking and acting, and then from that integration it goes by itself.
There was someone else who wanted
Siets Bakker – English: to say something.
Yeah, it was me. I somehow have lost.
My ability to raise a [00:47:00] hand digitally, sorry. So Sarah, um, could you please repeat? You said we, we needed three things in order to, to not needing a constellation, but just, um, using it, using, uh, the systemic work already. You said it’s presence, it’s asking questions, and what was the third? Stream of consciousness.
I don’t remember. Um, for for mainly it is observing. It’s pulling back and observing what is actually going on. If we are too close to it we can’t see the patterns. So we need to be um distancing ourselves so we can see the patterns. Um, the details can [00:48:00] draw us in emotionally and then we make meaning of things that might not be anything to do with the patterns.
So that ability to pull back and be watching the dynamics of what we’re seeing rather than labeling it. And then we speak about what we’re seeing from a place of curiosity. And so we can be the systemic observer of what the client is talking about. And then share our observations and watch what happens in the client.
I understand. Yeah. So it’s actually the ability to zoom out, to oversee, to overlook. Yeah. Okay. Thank you. Yeah. I like it. Elika added curiosity. [00:49:00] Yes, curiosity. Yeah. Thanks. It’s beautiful because it’s a return to what we did as children. You know, that we didn’t know what everything meant. We just stated facts.
Yeah. So, so we just noticed things and share what we notice and ask questions. Yeah. And we’re happy to be surprised.
So this, this, this stance within ourselves, so the, the more we understand, and this is the beauty of being in constellations and having constellation experiences, is that we start to discover the system dynamics. Because we feel them. And so then, if we have a lot of that experience, we have a lot of [00:50:00] conviction of what actually happens systemically.
This builds our confidence to share what we notice. And if we share it from a place of humility and not knowing, just pure curiosity, there is room for us to be wrong. And for the client to actually discover something, simply from the question.
And so then the work happens in the client, which is where we need it to happen, because if they discover it themselves, it has more meaning than if we tell them.
Sounds all so logic. Thank you so much. Yeah. Yeah. That’s the unlearning. [00:51:00] You know, uh, if we helped too much, we stop the transformation from occurring. So learning how to just be a light touch and being curious and observing and inquiring and not carrying responsibility for something that doesn’t belong.
to us.
And many people who go into helping fields like to help. And, uh, the helping is the stopping the, the, it’s not, it’s not helping. Yes, exactly. Yeah. Thank you so much, Sarah. Yeah. You’re welcome.[00:52:00]
It also means that you can do systemic work in just an ordinary conversation.
So we can, people can share, say in a coaching relationship, somebody sharing something. And then if we reflect what we’re noticing and we ask questions. We are actually provoking what some people describe as a [00:53:00] mind’s eye constellation. So the constellation is happening through the process of the conversation and the questions and how somebody creates a picture in their mind when you ask a question and they’re searching for an answer.
So this is much more accessible in virtually every. every setting.
And one of the things that I learned in my training was if you do lots of constellations, you weaken the work. So if we search more how not to do a constellation until it becomes clear that there’s nothing else to try. then it can be very powerful because what we’ve done beforehand [00:54:00] primes the, the situation so that the work is very potent and then it’s very short.
So it, and when it’s short, it’s more acceptable in, uh, traditional settings than if it’s very long.
How do you people
overcome insecurity, which is often fed by, I want to make sure I do it right, I want to deliver quality in the work I do. How do you help people daring to do the work without anything to hold on to? Anything in the traditional sense? Yeah, this is one of the things that I think [00:55:00] is the gift from the structural constellations.
Because in structural constellations, they encourage you to do mini constellations. So, for instance, you have very safe elements. So, you can take, um, the person whose question it is. In, in structural constellations, they call it the focus. So, this is the focus of the person who has the question. Now, this is really helpful because it eliminates All of the other aspects of the person’s personality from the constellation.
So it’s just the part of them that is interested in the question. So this simplifies the dynamics. And then we can say, well, what is the goal? Or what is the outcome? So you have a representative for the outcome. And then you might [00:56:00] have, for instance, one of the other elements. You might just have those two elements and look at what’s the relationship between those two elements.
And there’s a huge amount of information that can come just from looking at that, and there’s no complication. So the smaller number of elements, the simpler the piece of work, the more potent it is and the more you can see. That exists just in that, so it simplifies everything. And then in the question, you might sense, Oh, is it more a lack of resources or is it more an obstacle?
What seems to be, and you can test. So you can, you can say, let’s represent the obstacle. If you think it, maybe it’s an obstacle. And then you watch what changes in the dynamic between those three.
And then this is very contained, [00:57:00] this is very small, and you can have a lot of information. And the beauty of constellations is that when you do them like this, is that all you need is a movement. You don’t need a big drama thing, you just need a movement. Because people, that’s all people are looking for.
So, just to summarize. You simplify the constellation, you have the focus, which is where the attention is from the client. Client. Yeah. You have the goal, which is what they want. Yeah. What was the third one? It’s either an obstacle, so if you have a sense it’s an obstacle, you put an obstacle, or it might be a resource, so what’s a resource that you have that you haven’t fully used yet?
And you choose which one, and you can try one and then remove it, and then [00:58:00] you can try the other and then remove it, and it keeps the work that you’re doing, um, containable. And you don’t specify what kind of resource. You don’t specify. No. It, it, it, it’s not necessary to specify it because sometimes when somebody represents the resource, they’ll tell you what it is, or also it’s not important to name it because we know we can do blind constellations and they still have healing movements.
So we don’t actually need to know what it is. We need to know we have one.
And you stop when there’s a movement restart. Yeah, when there’s a movement and typically as you may have learned already in your constellation training or systemic training is that you want to start [00:59:00] the movement because you want the client to finish the movement without you. If we bring everything to a tidy completion in the work, uh, they tend to think you did it, not they did it.
So it’s, it is important that we begin the movement and then let the movement continue in the, in their life. And what if you have, so you do this constellation and you see a movement and you say, well, let’s stop this constellation. And then the client asks Now what? Well, first of all, how we stop a constellation, uh, when we start a movement is just to say, to ask, is it, is this a good beginning?
Can we leave it here? And mostly people will say yes. [01:00:00] You do have to pay attention that if somebody is coming to you because they want you to fix them. Mm hmm. That’s not your responsibility.
Healing is always our own responsibility.
Because then you become entangled with them in a way that doesn’t strengthen them. There’s a very good systemic question. Will this strengthen the client or the situation or weaken? Please don’t do it if it will weaken.
Or does this make the client weaker? And the striking question here is, what is getting stronger here?
The moving questions, um, variation [01:01:00] of this question is what is becoming stronger? What is becoming weaker?
And that’s a very good question for us when we’re experimenting and practicing. And that’s the one to keep you safe. You know, if you’re feeling nervous about beginning, you can just simply ask innerly, is this a strengthening movement? or not.
And then you have your answer whether you should do it or not do it. How do you manage your quality control? How do you know you’ve done a good job?
My reference is always is the client strengthened and is there a movement? [01:02:00] And it doesn’t actually have to be a movement in a good direction. It’s more that things are in motion.
Um, my focus is very much on the client and the situation. You know, my frame of reference is I do everything to serve the system, which means it may not serve the individual. It might serve the system and the individual served in the process. If that makes sense, because I work primarily with organizations and because if we’re working with organizations, we’re working with people in employment, they are employed to serve the system.
They’re not employed to serve themselves. They’re actually there to serve the system. And so [01:03:00] we all stay inside. We have a constructive relationship with systems whilst we’re serving those systems. So it’s a good idea to be in service of the system. So that’s where my attention is in the work. And sometimes that means that it’s good for somebody to realize it’s time to leave the system because it’s no longer serving them.
You know, if you stay in a system beyond your use by date, that doesn’t go well for you and nor does it go well for your colleagues and, and the system itself. So by, by having my attention clear of what am I in service of, then that’s what I’m looking for. I’m looking for that what I’m in service of is there’s either movement or strengthening.
Monique, you have a question.[01:04:00]
Can you unmute Monique or is it not allowing you?
Trying to mute in a wrong place, sorry. Um, you said something about, um, it doesn’t, uh, need to, uh, Per se, help the client, maybe it helps the system. I find that also, um, happening if I do some work with the, with the client. Not, not, not an organization. I, I, there’s a distinct, uh, difference, but it can also be, uh, sorry, how do I say that?
It can also be not a very comforting move for the client and help the, the family system. So it, for me, it doesn’t necessarily mean. anything [01:05:00] different. But the question is, what will happen? What is the movement? And where will this movement be? And so I find people can be really resilient in this way. And not very, not very happy.
It’s, it’s, it’s also, uh, to your point, sometimes we need to go through something to get the asset that we’re looking for. And so we don’t know where this movement is going. There’s a lovely, uh, tale, uh, tale about the farmer who has a son and the son gets injured working on the farm and all the locals say, Oh, it’s terrible, terrible.
You’ve son, he’s broken his leg. Oh, it’s [01:06:00] terrible. And the farmer says, maybe, maybe not. We don’t know. And then the army comes and commandeers all the young men and they say, Oh, you’re so lucky because your son had a broken leg, he’s not taken. We don’t know if it’s good or bad, we don’t know. And so it’s true with each movement, we don’t know what it will bring.
Um, we know, we understand life backwards, we don’t understand it forwards. So, yeah. And if we’re staying connected to the notion of strengthening, if this is a strengthening movement, then we can be certain that the resources that are needed are available.
So, uh, I’m suggesting that, uh, one of you [01:07:00] brings in some issues, some situation. Uh, from your own life or work. You can speak Dutch. I will translate for you if you don’t, do not want to speak English. And then present it to Sarah and ask Sarah to, um, demonstrate us what her thinking processes, what she’s pulling from, uh, in the integration of systemic work in her thinking.
And so, Is there anyone who has a situation that you think, hmm, might be interesting, put to the test?
Or do we all have perfect lives?
Or do you have confusion that arises when asked this question? [01:08:00] Or a blank mind?
Michela?
Yes. Um. It’s not that I want to be speaking all the time. Um, I have an example. Okay, I’m sorry. Um, um, in I’m in my work situation, we have, um, um, I didn’t really know the English word, but I think it’s a reconstruction of reorganization. See what’s the reorganization reorganization. And one of the top managers is being.
excluded from everything. And what happens is that, um, The moment it all started, she was unaware of everything, while the whole [01:09:00] system was literally pushing her out. Um, but now that she’s in the middle of leaving, she’s not visible anymore, there’s a relief in the organization. And on the same time What I’m seeing is there’s also anxiety and fear because no one knows who will come back on the same position.
Um, and this is someone who’s been with the company a long, long time, and she’s been told she has to leave because of, uh, the organi well, she, uh, the effect of her is, is fear. That everyone’s afraid when she’s around. Um, but there’s a lot of loyalty because there were also people in the, in the company who came into the position that they are because of her.
And, uh, for me myself, it’s very, very complicated because I know her [01:10:00] personally. Um, and I also have the loyalty, but I also see what, what she has done or how she’s been acting in the system. For me, for example, I haven’t seen her yet, and it’s been going on for about four weeks. And I’ve, well, for me, I know you can feel this now, it’s like, what’s going to happen when the first time when I see her, what does this to our friendship?
So, well, I don’t know if it’s an example which you make can help me because I’m a little confused. the different roles we have. Sarah, can you first tell us what you’re hearing? Yeah, so what I’m hearing in the description, um, that you’re sharing is a suspicion that it was time for her to go. Everything that she has brought [01:11:00] Um, there is a, I would imagine from just the little bit that you’re sharing so far, she has brought a lot to the organization.
And for her to have been as long as she has been, she must have had a lot to leave in the organization.
And a lot of people have been touched by what she has brought to the organization and have benefited from that. If we think about the exchange, there’s all of the asset value and with that has been entangled liability. So a lot of assets with liability. So it’s, it sounds to me like the liability now is bigger than the asset exchange, you know, so that, that’s.[01:12:00]
Belonging has come to an end, you know, in the current form. That’s what I’m hearing you describe. I’m also hearing you describe the way organizations deal with that in a way that can create lots of ripple effects. And it’s almost like people are anticipating the ripple effects. So they can already sense.
That, um, this, if the leaving is not handled from an asset liability balancing perspective, then the roots of that, uh, going to continue to ripple through the organization. Yeah. So that’s what I’m hearing in what you’re, in what you’re describing. Let me summarize this in Dutch, uh, just, just a minute. So everybody is on [01:13:00] board in the story.
Dus wat Sarah gehoord heeft is de balans tussen bijdrage, assets, en risico, liability. And that organizations, uh, with that, uh, so that it’s actually achieved the goal of the person Michelle describes, that her time, uh, of belonging to this system is set, and that the rest of the system is already anticipating the fact that that time will be set.
And then in that anticipation, there is a sort of ripple effect is arising. And there you see the risk of patterns arising, because people are anticipating this. If it doesn’t happen in the right way, then those ripples will continue, even if that person has left afterwards. So there is a risk. We say nowadays very easily, it’s in the underflow.
This is the beginning of an unwanted underflow.[01:14:00]
So, um, what’s really important And, and my invitation to you would be, um, is there a possibility to influence a really good leaving where all of this asset value is spoken about
because it’s at risk always at this stage that we remember all of the liability and not all of the asset. If, if this person has a very good leaving and leaves in a very dignified, respectful way, all of those tentacles that could ripple through the system will be unnecessary. It will also leave the [01:15:00] role, however it’s being reconfigured or reoccupied.
I hear what you say. And, um, uh, I’m, I’m only, it’s also, I’m, I’m very conscious of what my part and my role is, um, which I find very difficult because I can see the effects and I can see what is necessary, but it’s, um, It’s not always my place to, to make, well, to make sure that the assets will be shown and to be thankful and to, um, well, to name it.
Um, but on the other hand, I know I, I can have the influence to the one who is designing that, but then I have to pass someone else. And that is a very, I find that very difficult to see, well, is that my, my place to do [01:16:00] so. It’s, it’s beautiful for you to set up, uh, the, the pieces of paper and ask the questions.
So you get the answers. So you can, you can make a little constellation on the floor with pieces of paper, and you can stand on each of these and you can explore, um, the questions that you need to ask. Thank you. That you let yourself be informed and trust your inner guidance. Thank you. That is very helpful.
Thank you, Sarah.
And Monique, you’ve raised your hand as well.
Yes, thank you. Um, uh, I think also maybe in, um, um, also in the, in the [01:17:00] example of what Michelle said, I find myself sometimes in a position where, uh, where I, I feel, I know, I, I, I see what’s happening in the system. And, uh, one of my. Pitfalls is that if I notice that other people can’t yet see it, or feel it, or know it, and are still very much, eh, never mind, convinced of their own thinking and their own vision, My pitfall is to, to get into the persuasion, which is total opposite of being productive.
I know. Um, so back to the question that seats us. What advice could you give us to dare more? I, I still, uh, would love to dare every time, but can you give me some? What [01:18:00] would you do? Well, you probably don’t have that feeling anymore to convince people, but how would you, how would you handle that or what would you, what would you advise me to, to stay out of that pitfall?
This is one of the beauties of Siet’s questions. So for instance. we might ask the question, who will pay the price for our indecision? Or where will this travel to if we make this decision? Or, you know, you’re asking people questions that cause them to think from a bigger perspective than the one that they’re thinking from.
And it doesn’t mean that you’re right, because you’re also in the question with them.[01:19:00]
So sometimes it might be, how can I stand in their shoes? and see what they’re attached to, what they’re, you know, where is their loyalty? What are they, what are they representing for the system? And what else might be represented for the system? Uh, what is being excluded by that representation and how do I introduce what is being excluded as part of the question?
So you know, if somebody is fixated on a certain opportunity, but what you can see is, yes, that is an opportunity, but the price that will [01:20:00] be paid over here for that opportunity, has that even been considered? And Is it the consequences of not noticing that, would that actually undermine the very thing that we’re trying to go for?
So then how do I raise a question that starts to bring that onto the, into the person’s field of perspective? So then I can say, for instance, I can see what you see there, and I understand the drive and the passion for that. And in the interest of that, I’m wondering about what might happen if we exclude this from the consideration.
Okay, and then to expand on that. Once you’ve asked the question, you can feel it getting stronger or getting [01:21:00] weaker. Oh yeah. Without the answer. And there’s a specific, um, demand on the question. It must be an honest question. If it’s a question to trick somebody into saying something. It doesn’t help that you need something else because that’s disguising that you’re actually still trying to convince somebody.
So it must be something with leading the witness. Yeah, exactly. So the first step when you have this desire to persuade. is, is what, what are you trying to prove with the persuasion? Because the, the persuasion is usually an attachment to a position. And you can’t ask the question that [01:22:00] Seats is talking about, um, so that it’s a free question.
Any, any or no answer is possible.
So it’s your attachment to the direction that you hold. that you need to pay attention to and to free yourself from that attachment. Thanks. Very helpful.
We have been sitting here and talking for one and a half, which is, so my suggestion is that we open breakout rooms and that we invite you to try this for yourself. So one of you. Tell something about something that’s going on, [01:23:00] um, something you might, you know, bring in to discuss with a coach or something that takes your bandwidth.
And the other two listen to you, um, like Sarah just demonstrated. So she doesn’t get attached to what has been said. She doesn’t. Um, uh, in, she doesn’t make the picture in her head. She just listens. And then almost, um, filters what she’s heard through her systemic knowledge, through how she understands the systemic principles.
And then based on the two steps in your thinking, three steps. One is the focus, the goal. Second is, does it, um, uh, what was the word? You’ve got the focus, the goal, and either an obstacle. Or a, or a resource [01:24:00] obstacle, a resource. So that is what you put in your mind. This is the structure you use. Is there an obstacle or a, or a resource source, sorry, and then, uh, how can movements be restored?
Jeanette, you want to say something? Yeah, because we, we have it on the concept of thinking what you think, but what if you feel it in your body and become stronger and stronger and stronger?
You want to answer this, Sarah? So what you’re, if I understand you, Jeanette, and correct me if I’m wrong, you have an impulse in your body that’s very, very strong. Yeah. Yeah. So, um, beautiful, um, way to manage that is. You resist it once and see if it [01:25:00] keeps coming through. You resist it a second time and see if it strengthens again.
And if it strengthens, again, you follow the movement that, that it’s bringing, it’s inviting. Because then we know it’s a true movement. It’s a, it’s something that truly wants to come through. But the act of resisting and watching for, does it insist? And then if it insists, you follow through.
Siets Bakker – English: Okay, thank you.
Good question. So, I will open the breakout rooms. Uh, you’ll be in groups of three. One of you will bring in a crisis, an issue, something going on in your life or in your work. And the other two get to practice in the systemic way of thinking, integrated in all other things you know. Um, I will give you 15 minutes, [01:26:00] so you can back again. Please turn off your microphone if it’s still on. So we don’t have noise from the background and as usual there’s an opportunity, a gelegenheid to share your thoughts, your reflections or if you have any questions, just raise your hand and if you And for whatever reason, you just, you know, turn on your microphone and we’ll hear you.
Is there anything you’d like to say, to share, to ask?
Yeah, Marleen. Yeah, I thought it was amazing to do this exercise together in the breakout room. It also went as if by itself, so there was someone who had a K6, [01:27:00] uh, the other two, including me, were filling each other in, asking questions, and I was able to practice wonderfully with, um, what do I experience, and how do I bring that into the conversation, and with bandwidth, and, yes, there was a flow to it, I thought it was so crazy to experience.
Cool, I’ll translate it for you, it’s for Sarah. So Marleen really loved the exercise and it went fluently and effortlessly and they got to practice so she was really happy with it and really grateful for the experience.
Super nice to hear, and what did you learn?
Yes, that I can be there with what comes to me and that it has added value to really bring it in for the other and [01:28:00] for myself, so that I can be there even more. Yes. So she has learned that. Her presence is one that is needed and that what she notices and what she thinks has value for herself, but also for the other.
And do you know how often I don’t want to think or perceive something, and that I think, but I can’t say that, you know, this is really too simple, everyone already knows this. And then I say it, right? And then people say, oh! So, if you, um, get more involved in this work, your filter of what has value for another and what is relevant has simply become unreliable.
Because you will noticeably perceive much more. And because the things you perceive have a different meaning than in the minds of the people who have exposed themselves less to this. So, it [01:29:00] is actually It’s always worth the effort to say it out loud, even if you think it’s a bit weird, or ridiculous, or evident.
The heart already has value in itself. Yes, and if it’s not like that, then I can do this. It also helps a lot. Do it like this, yes, or if you say something and everyone says de, then you say okay. Yes, yes, yes. Nice, for your contribution. Someone else, is there something you want to say, that you want to share, that you want to add?
Well, especially the research. Indeed.
I say it in English. My topic was, um, how can I trust on what I, um, see, feel or however, whatever you call it. [01:30:00] And I, how can I be sure or how can I be certain this is okay? I was really insecure about this. In our meeting, in our session just now, uh, there were also, uh, a few different, uh, ways of how we felt and how we, uh, thought about things.
And it was really nice to, to just say what you were thinking or what you were sensing. That’s a better word. So, um, yeah, what helped is like how I said, when I, when I, when I entered today, I didn’t have a connection. I didn’t know what I went, what I was, what I, what I met, what was I meeting when I opened the session?
Where was I? What were you doing? So I was like, completely like, okay, all is good. And opening as wide as possible and being wondered like, [01:31:00] okay. So I was, um, I was, okay. Thank you for uh, and today. I was doing system dynamics and organization at Bert Hellinger a few years ago and it left me with loads of questions and a great deal of questions were answered today so thank you for that.
So, yeah, for me it was really helpful.
Uh, Sarah, I need to say something in Dutch because I want to make sure everybody understands it. Um, Ik weet dat ik het je vandaag niet makkelijk heb gemaakt door je te verrassen met een sessie in het Engels. En ik heb overwogen, zal ik even een mail sturen, om het aan te kondigen dat je op z’n minst voorbereid bent.
En toen had ik de vraag in [01:32:00] mijn hoofd, wat wordt er sterker, wat wordt er zwakker? Dus als ik het aan kondig Then I take less risk with the relationship I have with you. I take less risk with whether you feel like it and whether you want to be here and whether you can handle this. What becomes stronger, what becomes weaker?
What becomes stronger is that I actually throw you in front of a lion, especially if you are unsure whether you are English or you were not waiting for it, or whatever, uh, what you were hoping for. What becomes stronger is That you have to stand in your own shoes and that you have to organize yourself and look for, okay, when I’m here and this suddenly happens, the circumstances are different than what I expected, than what I anticipated, or maybe even than what I wanted.
The circumstances are different. What do you do with yourself? Where do you bring yourself? Do you feel [01:33:00] jealous of me? Do you feel insecure? Do you turn in and think, well, this is not going to happen, I’m wasting my time. What is it that you do with yourself? And what you do with yourself, you always have a choice in.
There is always room for movement. Not if you’re in a bit of a naivety or something, then it’s not there. So at the beginning it’s about what we’re going to do with the translations. Is it difficult, is it easy, is it to do for you? That’s the place where I made some space, so that everything can be, that you can also process it for a while and not have to do it all by yourself.
And then, uh, We actually follow the flow of this collective. So I said, I’m going to translate. And then suddenly it was, it didn’t have to be anymore. I thought, let’s just let it go. And then it didn’t come back. It also came from the field, I didn’t hear any more appeals that it still had to be translated.
For me, this is part of the essence of what we are doing. So, [01:34:00] no matter what happens around you, and no matter how different it is from what you expected, you are here, and you keep access to your bandwidth, and you say, okay, then this is it, and this is what I do with it, this is where I create something that is important and relevant to me.
So, I hope you can reflect on what I just said and if you have had a lot of trouble, I advise you to watch the recording again and do it again. You already know that it’s in English now, but again, and yourself, even though it’s more difficult, or you think my translation is bad, which of course is also possible, where do you bring yourself that it becomes interesting and relevant for you?
Uh, Sarah, when we’re having dinner later, I’ll explain to you what I just [01:35:00] said. Jeannette, what do you want to say? Yes, I just do it in Dutch. Um, this addition actually does a lot. Because I started working with you too hard, and I recognize that very well. And I’m too serious in my hard work, I recognize that too.
And now it just comes to me what the obstacle is, that I’m listening during a session, that is, I’m collecting evidence, that I can’t do it. So which things I can do better, which tips from Sarah I have to take with me, because I don’t do that now. This is really, uh,
Sinéad. You touched me. Yeah. Before we close, is there anything else you want to say? Yes, Babette.
Um, yeah, what I want to say is, um, I just thought it was so informative. Every time I go through that whole session, I get a few [01:36:00] sentences out of it and I think, Oh, that’s exactly what I need. And then I’m just going to take my life into it again. Um, yeah, it’s just super nice. Yeah. Top. Fijn. Dankjewel. I bet, said Sarah, that she learned a lot and that she’s really happy with this session.
Is there anything you’d like to say, Sarah, to close the meeting for your part?
I heard a comment earlier, I don’t know if I understood correctly, but I heard, um,
we all belong. So if, if you’re called into a situation and you have [01:37:00] this. this knowledge and you trust that you having this knowledge and being in a place is significant. The fact that you went in search of this knowledge and, and, and you’re bringing it, you carry it in, within you. So, if you have systemic awareness in a situation, you belong.
And, um, my observation in, in all my work is how much it’s needed. So there’s nothing actually to be afraid of. If you stay in the principle of having a light touch, you know, that for systemic work to [01:38:00] work, all you need is a movement. And so if you bring what you have, as a light touch and an invitation and just sharing what you’re observing with nothing more than that offer, that’s you doing systemic work.
We can, with all the training and watching people deal with big issues and all of this, not realize It’s just how much we can do without all of that. So, uh, the, the, my recommendation to you is to just notice in very small ways in which you can bring awareness. and curiosity because it’s the little things that you do that grow into the [01:39:00] confidence of how this works.
So if you can take the, the, the monkey off your back of, uh, having to do big pieces of work, not everybody’s here to do big pieces of work. Um, But you can have such, um, such a significant impact with all the little ways that you can bring the work. And that’s what builds your confidence more than anything is, um, just experimenting and playing.
And I think that’s one of the beautiful things that Seats brings to the work is this notion of being light and easy and playful and experimental. And of course, You can always do this, which I know seats is very good. Oh, well,
so you’re in very good hands here with, uh, I know the reason that I’ve, uh, [01:40:00] enjoyed having seats work together and sharing things as we bring that playfulness and lightness of being into the Australian practitioners as well. And it’s a wonderful thing.
Thank you, Sarah, for being here and sharing your wisdom. It was a delight and I promise I will cook a really nice dinner.
I look forward to that.
Um, thank you all. Thank you for welcoming me. It’s been lovely to be with you. Yeah, thank you.
If English was too difficult, you can read it in Dutch. It will be an AI transcript, so [01:41:00] there will be some weird mistakes. I won’t spend the whole day on it. I’ll get the worst things out of it. But then you know for sure. I’m looking forward to the next time. Let it go well. Bye. Bye. Good evening, everyone.